«Φεύγω ή μένω στην Ελλάδα της κρίσης;»

«Φεύγω ή μένω στην Ελλάδα της κρίσης;» είναι ο τίτλος του debate που διοργάνωσε ο οργανισμός Intelligence Squared Greece την Τετάρτη (6/7) στις 7 το απόγευμα στο Κέντρο Ελληνικού Πολιτισμού, Πειραιώς 254.
Με συντονιστή τον Τάσο Τέλλογλου, τρία ζευγάρια ομιλητών αντιπαρατέθηκαν βάσει επιχειρημάτων για το αν η κρίση στη χώρα μας αποτελεί ευκαιρία για δημιουργία ή αν θα πρέπει κάποιος να στραφεί στο εξωτερικό και την μετανάστευση.
Έχει έρθει πράγματι η στιγμή να αποδημήσουμε αναζητώντας ένα καλύτερο μέλλον ή είναι η κρίση μια μεγάλη ευκαιρία από την οποία θα κερδίσουν όσοι μείνουν εδώ; Είναι «έξω» καλύτερα; Και αν είναι, θα τα καταφέρουμε εμείς καλύτερα;
Είναι μεταξύ, των ερωτημάτων που προσέγγισαν οι έξι ομιλητές και στο τέλος του debate, το κοινό με την ψήφο του αξιολόγησε τις απόψεις για την αρτιότητά τους.

Ομιλητές:

Παρουσίαση Βιβλίου: «Επενδύοντας Στη Φυγή» (Κριτική, 2011)

Λόης Λαμπριανίδης, Συγγραφέας και Οικονομικός γεωγράφος, καθηγητής στο τμήμα οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, Διευθυντής της Ερευνητικής Μονάδας Περιφερειακής Ανάπτυξης και Πολιτικής (ΕΜΠΑΠ). Το βιβλίο του «Επενδύοντας Στη Φυγή» αναλύει τη διαρροή εγκεφάλων από την Ελλάδα.

Υπέρ της Πρότασης:

§         Χρήστος Παπαδημητρίου, Καθηγητής Πληροφορικής στα Πανεπιστήμια Harvard, Μ.Ι.Τ., Stanford και Berkeley όπου κατέχει την τιμητική έδρα Πληροφορικής C. Lester Hogan.

§         Στάθης Καλύβας, Καθηγητής Πολιτικών Επιστημών και Διευθυντής του Προγράμματος «Order, Conflict and Violence» του Πανεπιστημίου Yale.

§         Γρηγόρης Φαρμάκης, Επιχειρηματίας, Δ/νων Σύμβουλος της εταιρείας στατιστικής έρευνας και πληροφορικής Agilis S.A.

Κατά της Πρότασης:

§         Απόστολος Δοξιάδης, Μαθηματικός, Σκηνοθέτης, και Συγγραφέας. Τα βιβλία του «Ο Θείος Πέτρος και η Εικασία του Γκόλντμπαχ» και το «Logicomix» (σε συνεργασία με τον Χ. Παπαδημητρίου) έφεραν τα Μαθηματικά στη μυθιστορηματική αφήγηση.

§         Κυριάκος Πιερρακάκης, τέως Πρόεδρος του Ινστιτούτου Νεολαίας, υποψήφιος Διδάκτορας στο τμήμα Πολιτικών και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

§         Αρίστος Δοξιάδης, Επιχειρηματίας, κοινωνικός επιστήμονας και πεπειραμένος επενδυτής. Δ/νων Σύμβουλος της εταιρείας Notos Associates.

Το συγκεκριμένο debate υλοποιήθηκε με χρηματοδότηση της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς- Ινστιτούτο Νεολαίας, μέσω του προγράμματος Νέα Γενιά σε Δράση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και μεταδίδονταν on line από την ιστοσελίδα http://www.skai.gr/
Η Intelligence Squared Greece στόχο είχε να παρουσιάσει  ένα debate μέσα από το οποίο οι νέοι θα διαπραγματευτούν όλοι μαζί αλλά και ο καθένας με τον εαυτό του, αν θα μείνουν στην Ελλάδα και θα επενδύσουν στην ενδεχόμενη αλλαγή της ή αν θα αποδημήσουν σε νέους τόπους αναζητώντας τις εκεί ευκαιρίες.
Σίγουρα πρόκειται για ένα δημοσιογραφικά στημένο αντίγραφο των αγώνων επιχειρηματολογίας των μαθητών/-τριών του Λυκείου που αποσκοπούν στην προώθηση και την καλλιέργεια της κριτικής σκέψης των νέων, δίνοντάς τους την ευκαιρία να διαγωνιστούν μέσα σε ένα αυστηρά καθορισμένο πλαίσιο κανόνων εκφοράς λόγου με λόγο και αντίλογο.
Ωστόσο το debate ανέδειξε ένα φλέγον ζήτημα της κοινωνικής και οικονομικής συγκυρίας που διανύουμε που συνδέεται και με τη διαρροή Ελλήνων επιστημόνων στο εξωτερικό όπως απέδειξε και η έρευνα του Λόη Λαμπριανίδη, οικονομικού γεωγράφου και καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.
Στο δημοσίευμα της Κατερίνα Βουτσινά στα nea online στο  διαβάζουμε ότι η διαρροή επιστημονικού δυναμικού - γνωστή ως brain drain - παρατηρείται στη χώρα μας από τη δεκαετία του 1960 και οφείλεται στις απαρχαιωμένες δομές της ελληνικής οικονομίας και την αδυναμία της να τους απορροφήσει. Ο κ. Λαμπριανίδης άρχισε την έρευνά του το 2009. Θέλησε, όπως λέει, να μελετήσει επιστημονικά ένα φαινόμενο που μέχρι τότε μόνο εμπειρικά είχε παρατηρηθεί. Στα ερωτηματολόγια που απέστειλε μέσω Διαδικτύου απάντησαν ανώνυμα 2.734 έλληνες πτυχιούχοι Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης που εργάζονται ή εργάστηκαν σε 74 χώρες και 528 πόλεις στο εξωτερικό, αλλά έζησαν μέχρι τα 18 τους στην Ελλάδα. Σήμερα εκτιμά πως περίπου 114.000 - 139.000 Έλληνες πτυχιούχοι εργάζονται στο εξωτερικό και αποτελούν το 9,5% - 11,% του συνόλου των πτυχιούχων που ζουν στη χώρα μας. Οπως μάλιστα αναφέρει, 3 στους 10 δηλώνουν πως δεν μπορούν πλέον να επιστρέψουν.

Ως πιθανή λύση ο κ. Λαμπριανίδης προτείνει στροφή της χώρας μας στη δημιουργία σύνθετων ελληνικών προϊόντων και υπηρεσιών, την ενίσχυση της έρευνας και την κινητοποίηση επιστημόνων της διασποράς να συνεισφέρουν σε πανεπιστήμια και επιχειρήσεις στην Ελλάδα. «Η ελληνική κοινωνία πρέπει να αναγνωρίσει πως οι πτυχιούχοι αποτελούν τεράστιο κεφάλαιο για την οικονομία. Έχουν πολυετείς και καλές σπουδές και εργασιακή εμπειρία στο εξωτερικό. Αν κάποιοι από αυτούς επέλεγαν να επιστρέψουν, θα μπόλιαζαν την κοινωνία και θα μετέφεραν άλλες εργασιακές αντιλήψεις», συμπεραίνει ο καθηγητής.

Από τη μελέτη του κ. Λαμπριανίδη - «Επενδύοντας στη φυγή: Η διαρροή επιστημόνων από την Ελλάδα την εποχή της παγκοσμιοποίησης» (Εκδόσεις Κριτική) - προκύπτει πως ο μέσος Έλληνας επιστήμονας που εργάζεται στο εξωτερικό είναι άνδρας, ηλικίας μικρότερης των 40 ετών, έχει πτυχίο θετικών επιστημών και ζει σε μεγάλη πόλη της Ευρώπης ή των ΗΠΑ. Συγκεκριμένα, 16,9% ζει στο Λονδίνο, 3,9% στη Νέα Υόρκη και τις Βρυξέλλες, 3,7% στη Βοστώνη και 2,8% στο Παρίσι. Σχεδόν 7 στους 10 συμμετέχοντες στην έρευνα είχαν μεταπτυχιακό ή διδακτορικό όταν βρήκαν την πρώτη τους δουλειά και 1 στους 2 έχει σύντροφο άλλης εθνικότητας.

Επιπλέον, ο καθηγητής παρατήρησε χάσμα στις απολαβές των επιστημόνων που παρέμειναν στο εξωτερικό και όσων επέλεξαν να επιστρέψουν. «Το 46,4% των Ελλήνων που εργάζονται στο εξωτερικό αμείβεται με μισθό μεγαλύτερο των 60.000 ευρώ τον χρόνο, ενώ οι περισσότεροι από όσους επιστρέφουν στην Ελλάδα (39,4%) κερδίζουν λιγότερα από 25.000 ευρώ ετησίως», αναφέρει. Όπως συμπληρώνει, οι Έλληνες επιστρέφουν για συναισθηματικούς και οικογενειακούς λόγους και συχνά συμβιβάζονται με πολύ λιγότερα χρήματα.

Η συζήτηση αυτή σε μια εποχή που βρίσκονται σε εξέλιξη οι αλλαγές στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση καθιστούν πιο επιτακτική την ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε όλοι πως το ελληνικό πανεπιστήμιο οφείλει να γίνει πιο ανταγωνιστικό, πιο καινοτόμο και να διεκδικήσει επιτέλους μια θέση στις περιβόητες λίστες των καλύτερων πανεπιστημίων του κόσμου. Εκτίμησή μας είναι ότι δεν υστερεί σε ανθρώπινο δυναμικό αλλά στη δυναμική εκείνη που θα το βγάλει από το τέλμα. Διαφορετικά η Ελλάδα θα παραμείνει η Ψωροκώσταινα που διώχνει τα παιδιά της μόνο που αυτή τη φορά δεν είναι οι αμόρφωτοι αγρότες της δεκαετίας του ’60 και ’70 αλλά η αφρόκρεμα των μορφωμένων νέων που επένδυσαν στη γνώση η οποία αποδεικνύεται ελλιπές προσόν για αξιοπρεπή διαβίωση.

Τα κομπιούτερ είναι για κορίτσια; «Ω ναι, είναι και για κορίτσια»

Της Λίνας Γιάνναρου στην kathimerini.gr
«Τα κομπιούτερ δεν είναι για κορίτσια». Αν η Μαρίλη Νικά είχε μια δεκάρα για όσες φορές έχει ακούσει τη συγκεκριμένη φράση στη ζωή της... Το θυμάται καθαρά. Οταν κοριτσάκι, θα ’ταν δεν θα ’ταν έξι ετών, κρυφάκουγε τις συζητήσεις του μεγάλου αδερφού της γύρω από τους «υπολογιστές», προσπαθώντας να αντιληφθεί από τις σκόρπιες κουβέντες προς τι η φασαρία, ένιωθε ότι παραβιάζει κάποιον άγραφο νόμο του φύλου της. Αλλά και αργότερα όταν «δανειζόταν» τα βιβλία προγραμματισμού από το διπλανό δωμάτιο και μελετούσε τα περίεργα σύμβολα, μαγεμένη από αυτόν τον μυστήριο κόσμο που έμοιαζε να κρύβεται πίσω από τις σκούρες οθόνες των κομπιούτερ της εποχής, οι φίλες της την κορόιδευαν: «Μα με τι ασχολείσαι πια!»
Σήμερα βέβαια τα αστειάκια έχουν «κοπεί». Στα 26 της, με ορατή την πιθανότητα εργασίας στην εταιρεία - όνειρο κάθε προγραμματιστή Google, έχει δώσει την απάντηση στο ερώτημα που τη βασάνιζε στα παιδικά της χρόνια: «Ω ναι, τα κομπιούτερ είναι και για κορίτσια».
Πριν από λίγο καιρό, η Μαρίλη Νικά έγινε η πρώτη Ελληνίδα που έλαβε την υποτροφία Anita Borg της Google, ένα θεσμό που προωθεί τις σπουδές των γυναικών στην Πληροφορική (σ. σ. η Anita Borg υπήρξε επιστήμων της πληροφορικής που αφιέρωσε τη ζωή της στην εμβάθυνση των σχέσεων του γυναικείου φύλου με τον κόσμο των ηλεκτρονικών υπολογιστών).

Μάλιστα, μαζί με τις άλλες νικήτριες του απαιτητικού διαγωνισμού από όλη την Ευρώπη βρέθηκαν από τις 20 έως τις 23 Ιουνίου στα κεντρικά γραφεία της Google στην Ελβετία προκειμένου να παρακολουθήσουν σεμινάρια, εργαστήρια και ομιλίες και κυρίως να αναπτύξουν επαφές με την κοινότητα - ήταν φανερό, το ταξίδι θα επέτρεπε ένα πρώτο «σκανάρισμα» για την πιθανότητα εργασίας σε κάποιο τμήμα της εταιρείας - κολοσσού. Και πράγματι, η πρώτη πρόταση δεν άργησε: αφού ξεκινήσει τον Οκτώβριο το διδακτορικό της, το κόστος του οποίου βέβαια θα καλυφθεί από τα χρήματα της υποτροφίας, οι εγκαταστάσεις της Google στη Ζυρίχη έχουν κρατήσει στη Μαρίλη μια θέση για πρακτική άσκηση. Και ό, τι προκύψει.
«Είμαι πολύ χαρούμενη με τις εξελίξεις», λέει η ίδια στην «Κ». «Αυτή η υποτροφία δεν έχει δοθεί ποτέ ξανά στην Ελλάδα. Κυρίως όμως θα ήθελα να πω σε όλες τις νεαρές κοπέλες εκεί έξω πως μπορούν κι εκείνες να τα καταφέρουν στον τομέα αυτόν. Οτι τα κομπιούτερ ταιριάζουν στις γυναίκες και τέτοια ταμπού πρέπει επιτέλους να σπάσουν. Αρκεί να προσπαθήσουν!»
Eίναι ένα όνειρο
Ακόμα κι αν νομίζουν ότι είναι αργά. Η Μαρίλη για παράδειγμα είχε για αρκετά χρόνια «απωθήσει» τον μεγάλο της έρωτα για τους υπολογιστές. Οι Πανελλήνιες την έφεραν στο Πανεπιστήμιο Πειραιά και στο Τμήμα Ναυτιλιακών Σπουδών απ’ όπου αποφοίτησε με την τρίτη υψηλότερη βαθμολογία, αλλά παρά το μέλλον που ανοιγόταν μπροστά της στον κλάδο, το πάθος της για την πληροφορική δεν έλεγε να κοπάσει. Αποφάσισε λοιπόν να παρακολουθήσει σχετικό μεταπτυχιακό στο Imperial College του Λονδίνου. Τελειώνοντας, για έναν χρόνο εργάστηκε σαν web developer και designer στην Αγγλία, αλλά το 2009 επέστρεψε στην Ελλάδα για να παρακολουθήσει και δεύτερο μεταπτυχιακό στην Πληροφορική, αυτή τη φορά στο Πανεπιστήμιο Πειραιά. Παράλληλα εργάστηκε στο πανεπιστήμιο σαν ερευνήτρια, ενώ ξεκίνησε να κατασκευάζει ιστοσελίδες σαν ελεύθερη επαγγελματίας.

«Οταν έμαθα για τη συγκεκριμένη υποτροφία, είπα “εδώ είμαστε”. Εάν την κέρδιζα, σκέφτηκα ότι θα έστελνα ένα μήνυμα σε όλους όσοι αμφισβητούν την ενασχόληση των γυναικών με “αυτά τα πράγματα”. Πράγματι, παρότι ο ανταγωνισμός ήταν πολύ έντονος, κατάφερα να διακριθώ μαζί με μόλις άλλες 30 κοπέλες από όλη την Ευρώπη». Η Μαρίλη έχει γίνει δεκτή για διδακτορικό στο Imperial College του Λονδίνου, αλλά και στο Πανεπιστήμιο Πειραιά, ενώ το αντικείμενο που έχει επιλέξει αφορά την πληροφορική και τα online κοινωνικά δίκτυα.
«Ανεξάρτητα από το αν προχωρήσει η συνεργασία με την εταιρεία, ένα παιδικό μου όνειρο που άρχισε να γεννιέται όταν οι παλιοί υπολογιστές του μεγάλου μου αδερφού πέρναγαν σε εμένα θα έχει γίνει πραγματικότητα. Τουλάχιστον θα ξέρω ότι δεν θα έχουν πάει στράφι τα μηχανήματα που έκαψα εκείνα τα χρόνια!» καταλήγει γελώντας.

Αφιερωμένο σε όλες όσες μάθαμε να χειριζόμαστε τους υπολογιστές παρακαλώντας αρχικά για λίγο χρόνο μπροστά στη μαγική οθόνη και "κλέβοντας" τεχνογνωσία λίγο λίγο με υπομονή, πείσμα και μεράκι με σκοπό να ανοίξουμε τους πνευματικούς μας ορίζοντες, ξεπερνώντας στερεότυπες αντιλήψεις και κατεστημένα χρόνων...
υστ. θα επανέλθω με τεκμηριωμένη, επιστημονικά και ερευνητικά θέση...

Sir Ken Robinson: Bring on the learning revolution!

….και για να μείνουμε με θετική εντύπωση, ένα ακόμη βίντεο από τον Sir Ken Robinson

Ken Robinson says schools kill creativity

Ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον βίντεο από το TED.

Πρόκειται για την καταπληκτική διάλεξη του sir Ken Robinson

(subtitles available in Greek).

Γίνε μαζί μου παιδί

Στο πλαίσιο του εορτασμού των «Ελευθερίων» της πόλης η Κοινωφελής Επιχείρηση του Δήμου Σερρών (Κ.Ε.ΔΗ.Σ.),  καλεί όλους τους Σερραίους και τις Σερραίες στη ΓΙΟΡΤΗ ΧΟΡΟΥ με τίτλο «Γίνε μαζί μου παιδί» σε μια επίδειξη χορογραφιών των παιδικών χορευτικών τμημάτων.

Θα παρουσιαστούν:

1.      Κλασικά χορευτικά κομμάτια &

2.    Χορογραφίες μοντέρνου και σύγχρονου χορού.

Τα παιδικά τμήματα κλασικού και μοντέρνου χορού απαρτίζονται από παιδιά ηλικίας 4-15 χρονών. Καθηγήτρια χορού είναι η κ. Όλγα Γιάζοβσκιχ.  

Η παρουσίαση των χορογραφιών θα γίνει την

Παρασκευή 17 Ιουνίου 2011 στις 9.00μμ.

στην πλατεία Ελευθερίας.

Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

Lifetime of debt...we can't keep you anymore!

Έξεστιν Έλλησιν ου μόνον εκλέγειν αλλά και εκλέγεσθαι;

Κυριακή 29 Μαΐου και ενώ η περιήγηση στον ηλεκτρονικό τύπο έχει καταφέρει να μου δημιουργήσει από στεναχώρια μέχρι πλήρη απογοήτευση, ανησυχία, αίσθημα ανασφάλειας και αδυναμίας μπροστά στα διαδραματιζόμενα σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο κάτι σαν εγκλωβισμένος  θεατής ενός εν εξελίξει «δράματος»,  πέφτω πάνω σε ένα κείμενο της ΙΩΑΝΝΑΣ ΣΟΥΦΛΕΡΗ.

«Κληρωτοί στη Βουλή!!!

Μια ομάδα ερευνητών παρουσιάζει ένα μαθηματικό μοντέλο για την εκλογή των βουλευτών». 

Σε μια συγκυρία λοιπόν που όλοι λίγο ως πολλοί έχουμε γίνει ειδήμονες και θεωρούμε ότι αν ζητούσε ο πρωθυπουργός της χώρας τη γνώμη μας, θα είχαμε να του δώσουμε ΤΗΝ ΛΥΣΗ , την πολιτική λύση την έδωσε προ αιώνων, το δημοκρατικό πολίτευμα του 5^ου πχ. αι. και  ο Περικλής με το σύστημα της κληρωτίδας που είχε υιοθετήσει για την εκλογή των συμμετεχόντων στα δημόσια αξιώματα.

Διαβάζω λοιπόν μετά από σχετική διαδικτυακή αναζήτηση στο blog του κ. Δρ. Νικόλαου Κ. Γεωργαντζά (*)

«Στο Μουσείο της Αρχαίας Αγοράς στη Στοά Αττάλου υπάρχει μία κληρωτίς ή κληρωτίδα ή ένα κληρωτήριον. Με παρόμοιες κληρωτίδες οι αρχαίοι Αθηναίοι στην εποχή τής αυθεντικής τους δημοκρατίας, πρωτοκαθιέρωσαν μια μορφή τυχαίας επιλογής πολιτών από τον δήμο των Αθηναίων, για να υπηρετούν εθελοντικά είτε ως ένορκοι είτε σε άλλα δημόσια αξιώματα.

Οι κληρωτίδες αυτές κατασκευάζονταν από ξύλο ή πέτρα και στην επιφάνειά τους χαράζονταν από πέντε έως έντεκα στενές στήλες από εγκοπές ή διάκενα, συχνά ευθυγραμμισμένα σε πενήντα οριζόντιες σειρές ή συστοιχίες. Tοποθετούσαν δε μέσα στα διάκενα τούτα, ορειχάλκινα πινάκια στοιχείων αναγνώρισης, τα οποία έφεραν οι πολίτες, που εθελοντικά υπηρετούσαν ως ένορκοι ή σε άλλα δημόσια αξιώματα.

    Κληρωτίδες με μηχανισμό χοανοειδή σωλήνα και χρωματιστές μπάλες.

Οι Αθηναίοι λοιπόν, χρησιμοποιούσαν παρόμοιες κληρωτίδες για την εφαρμογή τής αυθεντικής τους δημοκρατίας. Κάθε κληρωτίδα ή κληρωτήριον έφερε στην αριστερή πλευρά έναν χοανοειδή σωλήνα, τον οποίο γέμιζαν με διαφορετικά χρωματισμένες μπάλες. Όταν έμπαιναν σε λειτουργία, ο μηχανισμός τού χοανοειδή σωλήνα, οι χρωματιστές αυτές μπάλες καθόριζαν τυχαία ποιες σειρές εγκοπών θα επιλέγονταν. Καθόριζε δηλαδή τυχαία η κάθε κληρωτίδα ποιες συστοιχίες Αθηναίων πολιτών θα υπηρετούσαν εθελοντικά είτε ως ένορκοι είτε σε άλλα δημόσια αξιώματα.

Βλέπουμε λοιπόν, στην πρακτική εφαρμογή τής αυθεντικής δημοκρατίας των Αθηναίων, ένα τεράστιο απόθεμα γνώσης για τις στοχαστικές διακυμάνσεις και την επίδραση της τύχης στο δημιουργικό έργο της φύσης. Γνώριζαν, πώς να χρησιμοποιούν στοχαστικές διακυμάνσεις και την επίδραση τής τύχης έναντι των κινδύνων, που πάντα απειλούσαν την αυθεντική δημοκρατία τους».

Ένα μέγιστο λοιπόν μυστικό τής λειτουργίας τής αυθεντικής δημοκρατίας των Αθηναίων κρύβεται, στο ότι τα δύο κύρια όργανα εξουσίας της -η εκτελεστική και η νομοθετική- στελεχώνονταν με διαφορετικό τρόπο. Οι στρατηγοί, που έφεραν την εκτελεστική εξουσία, την οποία σήμερα φέρει π.χ. ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί εκλέγονταν, ενώ οι βουλευτές, οι οποίοι έλεγχαν αυτήν την εξουσία, κληρώνονταν. Εκλέγονταν δηλαδή οι αντιπρόσωποι και κληρώνονταν οι εκπρόσωποι τού δήμου των πολιτών.

Αναφορικά τώρα με την  τυχαία επιλογή αρχόντων, Ιταλοί ερευνητές, ανέπτυξαν ένα μαθηματικό μοντέλο που επιτρέπει την πρόβλεψη της αποτελεσματικότητας του βουλευτικού σώματος,  με βάση τα ποσοστά βουλευτών που προέρχονται από κόμματα και ανεξάρτητων κληρωτών βουλευτών, υποστηρίζουν ότι η εισαγωγή τυχαίου ανεξάρτητου αίματος θα αύξανε κατακόρυφα την αποτελεσματικότητα του κοινοβουλευτικού έργου. Τι εννοούν με τον όρο «αποτελεσματικότητα»; Ότι οι αποφάσεις θα ήταν προς το καλό του κοινωνικού συνόλου (κατ' αντιδιαστολή με το προσωπικό όφελος των εκλεγμένων αντιπροσώπων μας). Με δεδομένο ότι στη διάρκεια των 37 τελευταίων χρόνων οι εκλεγμένοι αντιπρόσωποί μας απέτυχαν να αποτρέψουν τη χρεοκοπία της χώρας (για να μην πούμε συνέβαλαν σε αυτή), η διαίσθησή μας λέει ότι οι Ιταλοί επιστήμονες μπορεί και να έχουν δίκιο. Στο κάτω-κάτω, πόσο χειρότερα θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε υιοθετήσει το μοντέλο που προτείνουν;

Το ΒΗΜΑScience –συνεχίζει στο άρθρο της η κ. ΣΟΥΦΛΕΡΗ, συνομίλησε μαζί τους για να μάθει περισσότερα...

Όπως ο Περικλής...
Οι Ιταλοί ερευνητές του Πανεπιστημίου της Κατάνια δημοσίευσαν τη μελέτη τους στον διαδικτυακό τόπο του Πανεπιστημίου Κορνέλ arXiv. org. Tο άρθρο τους, αρχίζει θυμίζοντάς μας ότι «Στην αρχαία Ελλάδα, στο λίκνο της δημοκρατίας, κυβερνητικά σώματα επιλέγονταν εν πολλοίς με κλήρωση». Τι σχέση όμως μπορεί να έχει η άμεση δημοκρατία των αρχαίων Ελλήνων με τη σημερινή πραγματικότητα; Οι καθηγητές Αστροφυσικής Alessandro Pluchino και Αndrea Rapisarda καθώς και οι συνεργάτες τους Cesare Garofalo S. Spagano και M. Caserta καθηγητές Οικονομικών και Πολιτικής Οικονομίας που υπογράφουν το άρθρο, εκτιμούν ότι έστω και αν η άμεση δημοκρατία δεν είναι εφικτή στις ημέρες μας, η σοφία της εισαγωγής του τυχαίου στον κοινοβουλευτισμό είναι διαχρονική!.

Για τη μοντελοποίηση της ιδέας τους οι Ιταλοί επιστήμονες εμπνεύστηκαν από τον ιστορικό της Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο του Μπέρκλεϊ και συμπατριώτη τους Carlo Maria Cipolla (1922-2000). Στη διάσημη χιουμοριστική μονογραφία του «The basic laws of human stupidity» (οι βασικοί νόμοι της ανθρώπινης ηλιθιότητας) ο Cipolla χωρίζει τους ανθρώπους σε τέσσερις κατηγορίες οι οποίες προκύπτουν από τη θέση (διασπορά) τους σε έναν καρτεσιανό άξονα συντεταγμένων. Έτσι, με τον άξονα των χ να αντιπροσωπεύει το προσωπικό όφελος και τον άξονα των ψ το κοινό όφελος, τα άτομα που εμπίπτουν στο πάνω δεξιά τεταρτημόριο (δικό τους όφελος και κοινό όφελος) είναι τα έξυπνα άτομα, τα άτομα που εμπίπτουν στο πάνω αριστερά τεταρτημόριο (δικό τους κακό, κοινή ωφέλεια) είναι τα αφελή άτομα, τα άτομα που εμπίπτουν στο κάτω δεξιά τεταρτημόριο (δικό τους καλό, κοινό κακό) είναι οι ληστές και, τέλος, εκείνα που εμπίπτουν στο κάτω αριστερό τεταρτημόριο είναι οι ηλίθιοι (κακό δικό τους και του κοινού).

Τι απαντούν οι Ιταλοί επιστήμονες για την Ελλάδα;

“Ποια πρόταση για την Ελλάδα;
Με δεδομένο ότι το μοντέλο των Ιταλών επιστημόνων προέβλεπε την ύπαρξη δύο μεγάλων κομμάτων,  ενώ στη χώρα μας αυτή τη στιγμή υπάρχουν πέντε κόμματα, δεν μπορούσαμε παρά να αναρωτηθούμε αν η ύπαρξη περισσότερων κομμάτων δεν λειτουργούσε με αντίστοιχο τρόπο, αν δηλαδή οι βουλευτές των μικρότερων κομμάτων δεν έπαιζαν τον ρόλο των ανεξάρτητων βουλευτών του μοντέλου. «Αποτελεί άμεσο στόχο μας η μοντελοποίηση ενός κοινοβουλίου με περισσότερα κόμματα. Είναι δύσκολο χωρίς να το κάνουμε αυτό να απαντήσουμε με βεβαιότητα στο ερώτημά σας. Αντιλαμβάνομαι βεβαίως τον συλλογισμό σας. Δεν θα πρέπει πάντως να ξεχνάτε ότι η κομματική πειθαρχία θα ήταν ο περιοριστικός παράγοντας σε αυτή την περίπτωση» επεσήμανε ο Pluchino…”.

Για μας που έχουμε γαλουχηθεί με την ιδέα ότι η δημοκρατία είναι ταυτόσημη των εκλογών, ίσως τα συμπεράσματα των Ιταλών επιστημόνων να ακούγονται εξωπραγματικά. Από την άλλη όμως, δεν μπορεί κανείς να μη σκεφθεί ότι ορισμένα πράγματα από αυτά που υποστηρίζουν φαίνονται να περιγράφουν την ελληνική πραγματικότητα και πως ένα κοινοβούλιο με εκλεγμένους και κληρωτούς βουλευτές μπορεί όντως να ήταν αποτελεσματικότερο (θυμίζουμε ότι η αποτελεσματικότητα μετράται με βάση τους νόμους που ψηφίζονται και είναι προς το κοινό όφελος).

Μήπως τελικά οι κληρωτοί είναι μια λύση;

Για ολόκληρο το άρθρο της κ. ΣΟΥΦΛΕΡΗ διαβάστε στο http://www.tovima.gr/science/article/?aid=403059

(*) Ο δρ. Γεωργαντζάς είναι καθηγητής Συστημικής Δυναμικής στο πανεπιστήμιο Fordham τής Νέας Υόρκης