Πέμπτη 22 Ιουλίου 2010

Κι ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί...

Όπως λένε και οι στίχοι του Βασίλη Δημητρίου να προσέχεις πως βαδίζεις στη ζωή... και την κάθε δυσκολία ο καθένας ας την "παλεύει όπως ξέρει και μπορεί"...
αρκεί να σηκώνεται και να ξαναπροσπαθεί...
αρκεί "στο περιθώριο να μην μπαίνει η ψυχή".

Μουσική: Γ. Νταλάρας με Μ. Ασλανίδου



Στίχοι:

Στο πεπρωμένο σου να δίνεις σημασία
και να προσέχεις πως βαδίζεις στη ζωή
όταν κοιμάσαι άλλος γράφει ιστορία
και κάποιος παίζει τη δική σου την ψυχή

Όλοι έχουμε γραμμένο που το λένε πεπρωμένο
και κανένας δεν μπορεί να τ' αποφύγει
δεν υπάρχει θεωρία ούτε τρένα ούτε πλοία
κι ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί
από παιδί στον ύπνο μου έβλεπα φωτιές

Για την αγάπη όσα κι αν δίνεις είναι λίγα
και να το ξέρεις πως δεν έχει ανταμοιβή
δώστα και φύγε και μη χάνεις ευκαιρία
στο περιθώριο μη βάζεις την ψυχή

Όλοι έχουμε γραμμένο που το λένε πεπρωμένο
και κανένας δεν μπορεί να τ' αποφύγει
δεν υπάρχει θεωρία ούτε τρένα ούτε πλοία
κι ο καθένας το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί
από παιδί στον ύπνο μου έβλεπα φωτιές

Δευτέρα 19 Ιουλίου 2010

Ο άγιος που αγναντεύει τα καράβια στο λιμάνι του Βόλου


Ι. Ν. ΑΓΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΙ ΕΛΕΝΗΣ

Φωτ: Λ. Μουρτζούκος

Ο ναός του Αγ. Κωνσταντίνου στο Βόλο, χτισμένος το 1936 σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αριστοτέλη Ζάχου. Η περίτεχνη αρχιτεκτονική του σε συνδυασμό με την καίρια θέση του στην παραλία του Βόλου, κατέστησαν το Ναό σε σημείο αναφοράς της σύγχρονης πόλης. Ανεμπόδιστη η θέα του ναού στον Παγασητικό κόλπο, συναρπάζει τον επισκέπτη που προσέρχεται στη χάρη του...
Στη άκρη της ίδιας πλευράς της παραλίας το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας το οποίο ιδρύθηκε το 1984, με έδρα τον Βόλο και σχολές ή τμήματα σε όλες τις θεσσαλικές πόλεις. Το Πανεπιστήμιο, το οποίο δέχτηκε τους πρώτους φοιτητές το 1989, έδωσε μία νέα πνοή στην πνευματική ζωή του Βόλου.

Παρασκευή 16 Ιουλίου 2010

Guess what this is?



picture was taken in 1956...
See the answer below...



It's a hard disk drive back in 1956... with 5 MB of storage.



In September 1956 IBM launched the 305 RAMAC, the first 'SUPER' computer with a hard disk drive (HDD).The HDD weighed over a ton and stored a 'whopping' 5 MB of data.

Now do you appreciate now your 8GB memory stick, or 3GS iPhone with 32GB of memory?

Τρίτη 13 Ιουλίου 2010

Τα εργαλεία του πολέμου άλλαξαν τα τελευταία 3.200 χρόνια, όχι όμως και ο άνθρωπος...


Η απήχηση της Ιλιάδας σήμερα
Μία σύγχρονη μελέτη για τον Αχιλλέα και τη διαχρονική φρίκη του πολέμου
Γράφει ο Αχιλλέας Παπαρσένος* στην Καθημερινή:

"Ο Gael Grobety υποψήφιος διδάκτωρ στο Πανεπιστήμιο της Λωζάννης, έδωσε πρόσφατα μια ομιλία με τίτλο «Ο Αχιλλέας στο Ιράκ, η Ιλιάδα στον σύγχρονο αμερικανικό Τύπο», στην οποία παρουσίασε τα πορίσματα έρευνάς του για την απήχηση της Ιλιάδας στην Αμερική και ιδίως στον αμερικανικό Τύπο.

Εν μέσω των πολέμων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, οι παραπομπές στην Ιλιάδα είναι όλο και πιο συχνό φαινόμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οπως προέκυψε από έρευνα που διενήργησε σε 387 αμερικανικές εφημερίδες για τον περίοδο 1990 και 2007, εκατοντάδες είναι τα άρθρα που περιλαμβάνουν τη λέξη «Ιλιάδα». Μόνο στη New York Times ανευρέθησαν 532 παραπομπές, με συχνότερες αναφορές στην «ύβριν» είτε πρόκειται για την εισβολή στο Ιράκ ή την αντιμετώπιση των συνεπειών του τυφώνα Κατρίνα.

Τα μηνύματα της Ιλιάδας είναι σήμερα όσο ποτέ επίκαιρα, αφού τα εργαλεία του πολέμου άλλαξαν τα τελευταία 3.200 χρόνια, όχι όμως και ο άνθρωπος, και η Ιλιάδα μας διδάσκει όλα όσα μπορεί να πει κανείς για τον πόλεμο, όπως υποστηρίζει και η Caroline Alexander, γνωστή συγγραφέας με κλασική παιδεία και αρθρογράφος σε περιοδικά όπως το National Geographic και το NewYorker.

Κλέος και νόστος

Στο τελευταίο βιβλίο της μας υπενθυμίζει ότι το αντικείμενο της Ιλιάδας είναι ο πόλεμος σ’ όλη την καταστροφική μανία του. Η ιστορία επικεντρώνεται στην πικρή αλήθεια ότι οι δύο αντίπαλοι στρατοί, των Ελλήνων και των Τρώων, δεν επιθυμούν τίποτε περισσότερο από το να σταματήσουν τον πόλεμο και να επιστρέψουν στις εστίες τους. Ο Αχιλλέας παλεύει μεταξύ κλέους και νόστου. Ταυτόχρονα αμφισβητεί τον ηγέτη των Αχαιών, τον Αγαμέμνονα, και το σκεπτικό του πολέμου, όπως κανείς άλλος πολεμιστής στην ιστορία. Κάνοντας παραλληλισμούς και με τις σημερινές στρατιωτικές επιχειρήσεις της Αμερικής στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, η συγγραφέας υπογραμμίζει ότι η Ιλιάδα εγείρει τα κεντρικά ερωτήματα που απασχολούν κάθε πολεμική εμπειρία. Δικαιολογείται ποτέ η αμφισβήτηση του διοικητή από έναν πολεμιστή; Αξίζει η θυσία της ζωής στον βωμό της υπόθεσης κάποιου άλλου; Μπορεί ο θάνατος να αντισταθμιστεί από τη δόξα; Πώς επιτρέπεται σε ένα καταστροφικό πόλεμο να αρχίσει και γιατί δεν τερματίζεται όταν το επιθυμούν όλα τα μέρη; Αυτά τα ερωτήματα διαπερνούν όλους τους πολέμους και είναι επίκαιρα σήμερα, όσο ήταν εδώ και τρεις χιλιετίες. Κανείς δεν τα απαντά καλύτερα από τον Ομηρο, υπογραμμίζει η συγγραφέας δικαιολογώντας την παγκόσμια απήχηση που έχει το «έπος των επών» για τόσους αιώνες. Με επίκεντρο την μήνιν του Αχιλλέα και την έριδά του με τον Αγαμέμνονα μας υπενθυμίζει ότι ο Ομηρος εγείρει θέματα εξουσίας και ηγεσίας από τη μια μεριά και προσωπικού χρέους, τιμής και πεπρωμένου από την άλλη. Περιγράφει όμως παραστατικά τη φρίκη του πολέμου. Κανείς δεν πεθαίνει ευτυχισμένα ή καλά. Ο εχθρός εξανθρωπίζεται, ο τρωικός πόλεμος βασανίζει, στοιχειώνει τη μνήμη των βετεράνων που επιβιώνουν και επιστρέφουν στην πατρίδα. Διερωτάται τι θα γινόταν αν ο Αχιλλέας υπάκουε στην αρχική του παρόρμηση και επέστρεφε στη γενέτειρά του. Αντ’ αυτού όμως θα πεθάνει σ’ ένα πόλεμο ο οποίος δεν έχει κανένα νόημα γι’ αυτόν, μέχρι τον θάνατο του φίλου του Πατρόκλου, εξασφαλίζοντας έτσι την αθάνατη δόξα ως ο μεγαλύτερος όλων των ηρώων.

Η συγγραφέας καταλήγει ότι οι αιματηρές μάχες, οι εμπνευσμένες ομιλίες, τα αριστεία των πολεμιστών περιγράφονται πιστά στην Ιλιάδα, όπως ήθελε η παράδοση. Το έπος όμως ποτέ δεν προδίδει και το κεντρικό θέμα του, που είναι ο πόλεμος. Τιμά την αρχοντιά της θυσίας και του θάρρους του πολεμιστή, αλλά τελειώνει με μια αλληλουχία κηδειών, θρήνων και θρυμματισμένων ζωών, αναδεικνύοντας στην ολότητά της την τραγωδία του θνητού".

* Ο Αχιλλέας Παπαρσένος είναι διευθυντής του Γραφείου Τύπου και Επικοινωνίας της Γενεύης και διετέλεσε διευθυντής του ΓΤΕ της ελληνικής πρεσβείας στην Ουάσιγκτον.

Δευτέρα 28 Ιουνίου 2010

Πρωτοβουλίες για την προώθηση της ελληνικής γλώσσας σε όλο τον κόσμο



Με ένα Εθνικό Συμβούλιο για τη γλώσσα και μία Γενική Γραμματεία θα μπουν τα θεμέλια για τη νέα θεσμική δομή που θα υπηρετήσει την ελληνική παιδεία από το επόμενο φθινόπωρο.

Αυτό ανακοίνωσε η υπουργός Παιδείας κυρία Αννα Διαμαντοπούλου στο πλαίσιο της ενημέρωσης που έκανε στα μέλη της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής για τον Ελληνισμό της Διασποράς στη Βουλή.

Πρώτο βήμα, όπως εξήγησε η ίδια, θα αποτελέσει ένα διεθνές συνέδριο που θα διεξαχθεί στις 28 Ιουνίου στη Θεσσαλονίκη στο Κέντρο Ελληνικής Γλώσσας (δελτίο τύπου), με τη συμμετοχή επιστημόνων και πολιτικών, και θα θέσει τις βάσεις για μία τελική πρόταση η οποία θα λάβει θεσμικό χαρακτήρα.

Στο εσωτερικό, δρομολογείται νέο πρόγραμμα διδασκαλίας το οποίο θα ξεκινήσει πιλοτικά σε 700 σχολεία με περισσότερες ώρες διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας και λογοτεχνία από την Α' δημοτικού σε συνεργασία με λογοτέχνες και καλλιτέχνες.

Παράλληλα, θα εμπλουτιστεί με σωστές μεθόδους διδασκαλίας η ελληνική γλώσσα για παλιννοστούντες και μετανάστες, ώστε να πάρουν το πιστοποιητικό ελληνομάθειας.

Μεταξύ των καινοτομιών περιλαμβάνονται η παραγωγή εκπαιδευτικού υλικού με αξιοποίηση της ψηφιακής τεχνολογίας, έρευνα και μελέτη της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και των διαλέκτων της, εξ αποστάσεως διδασκαλία και αυτοεκπαίδευση και υποστήριξη σπουδών μετάφρασης και διερμηνείας.

Η σχετική διαβούλευση ξεκινά μετά τον Ιούνιο ώστε από το Σεπτέμβριο να υπάρχει ένας θεσμικός κορμός στο υπουργείο Παιδείας

Ειδικότερα για το εξωτερικό, η νέα προσέγγιση θα έχει ως κέντρο βάρους το τρίπτυχο Γλώσσα-Ιστορία-Πολιτισμός, και οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί που θα καλούνται να το υπηρετήσουν θα είναι μόνο νηπιαγωγοί, δάσκαλοι και φιλόλογοι, ενώ οι ειδικότητες πολιτισμού θα περιλαμβάνουν γυμναστές, μουσικούς και, σε κάποιες χώρες, μαθηματικούς.

Το πιστοποιητικό ελληνομάθειας συνιστά, όπως εξήγησε η υπουργός, προτεραιότητα στο εξωτερικό, καθώς υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον με λίστες αναμονής, σε πολλές χώρες.

Τα 400 σημεία -Κέντρα ή Έδρες Ελληνικών Σπουδών- που υπάρχουν σήμερα ανά τον κόσμο θα ενταχθούν με έναν ειδικό σχεδιασμό στο Εθνικό Συμβούλιο Ελληνικής Γλώσσας, θα ανανεωθούν και θα υποστηριχθούν με αποσπάσεις εκπαιδευτικών και οικονομικούς πόρους με διαφανή τρόπο και συγκεκριμένα κριτήρια.

Παράλληλα, θα υπάρξει οργάνωση συστηματικής διδασκαλίας της ελληνικής γλώσσας σε όλες τις χώρες που έχουν εκφράσει ενδιαφέρον μέσω των πρεσβειών μας με επιτόπου διδάσκοντες.



Διαβάστε περισσότερα: στο Βήμα

Τρίτη 22 Ιουνίου 2010

Θα ήθελα σήμερα να είμαι 18αρης;



Γράφει σήμερα η Χαρά Καλημέρη στην Ημερησία με τίτλο "Αγωνία χιλιάδων μαθητών για την αποχή εκπαιδευτικών":
"Με το βλέμμα στραμμένο στη σημερινή κρίσιμη απόφαση της ΟΛΜΕ για τη συνέχιση ή όχι της αποχής των καθηγητών από τη διαδικασία των πανελλαδικών εξετάσεων (βαθμολόγηση γραπτών, επιτήρηση εξετάσεων κ.ά.) είναι το υπουργείο Παιδείας".
«Περιμένουμε την απόφαση της ΟΛΜΕ, η οποία θα δείξει ότι σέβεται την αγωνία όλων των μαθητών και των γονιών, αλλά και όλων μας για να τελειώσει αυτή η ταλαιπωρία», δήλωσε χθες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Γ. Πεταλωτής, σε μία προσπάθεια να μην οξύνει το κλίμα μεταξύ εκπαιδευτικών - κυβέρνησης.

Στο οικογενειακό-φιλικό περιβάλλον όλων μας σίγουρα υπάρχουν μαθητές-τριες που τις μέρες αυτές πέρασαν δια πυρός και σιδήρου δοκιμάζοντας αντοχές και όρια μέσα από κάποια δοκιμασία εξετάσεων.
Και το διάβασμα δεν είναι πάντοτε το δυσκολότερο μέρος...


Με χιούμορ και αφοπλιστική ειλικρίνεια και διάθεση αυτοκριτικής η Mαρία Kατσουνάκη περιγράφει (20/6) στην Καθημερινή τα σενάρια που λαμβάνουν χώρα σχεδόν σε όλες τις ελληνικές οικογένειες:
«Δεν διαβάζεις... χαζεύεις... πάλι έξω θα βγεις... λίγες ώρες δεν μπορείς να συγκεντρωθείς... ξέρεις τι σε περιμένει, ανεργία και ανασφάλιστη εργασία... μέλλον ζοφερό, σκληρό και ανταγωνιστικό». Στην περίοδο των εξετάσεων ξεσπάει η σφοδρότερη ενδοοικογενειακή κρίση.
"Σκόρπιες φράσεις, σε παραλλαγές, που διοχετεύονται σε μια ηλικιακή γκάμα η οποία ξεκινά (στην πιο σοβαρή εκδοχή της) από τα 13 και φτάνει ως το... πτυχίο. Είκοσι πέντε και βάλε. Κάθιδροι και αγχωμένοι γονείς μετακυλίουν φοβίες και πίεση στα παιδιά - μαθητές, στα (αιωνίως) παιδιά - φοιτητές.

Μια γενιά που ζει σε σχήμα πρωθύστερο. Από την εφηβεία ετοιμάζεται για το μεταπτυχιακό, αν δεν πιέζεται από το δημοτικό ήδη για να κατακτήσει μια διακριτή και υψηλή κοινωνική θέση. Οι γονείς, συχνά με το υστέρημά τους (μας), φροντίζουν για το καλύτερο, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβάνονται: ιδιωτικά σχολεία, μισθοί ολόκληροι στην παραπαιδεία, κεφάλαια που επενδύονται σε ένα μέλλον όλο και πιο σκοτεινό, όλο και πιο άδηλο.

Κάποτε μας ρωτούσαν «τι θα γίνουμε όταν μεγαλώσουμε» και κανείς δεν περίμενε μια σοβαρή απάντηση. Ρωτούσαν, στα αμήχανα κενά μιας επίσκεψης (θείοι, φίλοι, συγγενείς), και εμείς ψελλίζαμε ή ανακοινώναμε μεγαλοφώνως διάφορα θαυμαστά και, ενίοτε, ασυνάρτητα: από αστροναύτης έως ελέφαντας! Η πόρτα όμως που επικοινωνούσε με την αμεριμνησία της παιδικής ηλικίας έκλεισε απότομα. Τώρα, ως κηδεμόνες, απαιτούμε μια σαφή απάντηση. Και εάν δεν την εισπράττουμε, την υπαγορεύουμε. Η αγωνία για την κατεύθυνση (που επιλέγουν στη Β΄ Λυκείου) αρχίζει, περίπου, μια πενταετία νωρίτερα. Οι προοδευτικοί γονείς εμφανίζονται πιο επεξεργασμένοι και πρόθυμοι να ελέγξουν το «σύνδρομο του μέλλοντος» ή «της επιτυχίας». Αλλά η μετάθεση καραδοκεί. Τα παιδιά κουβαλούν και τις δικές μας ζωές, επιτυχίες ή αποτυχίες, επιθυμίες ή απωθημένα. Η εποχή προσφέρεται για πρώτης τάξεως μεταμφιέσεις: δύσκολοι καιροί, απρόβλεπτοι, δυσοίωνοι. Θωρακίζουμε λοιπόν τους απογόνους με master, doctora και post doc, με όλο και πιο εξειδικευμένα πτυχία, (πολλές) ξένες γλώσσες, σαρώνουμε κάθε αντίσταση στα «θέλω» τους, γιατί «εμείς ξέρουμε». Καμαρώνουμε για τις διαπρεπείς σπουδές και το αριστείο απονέμεται πάντα στον σύμφωνα και με τις πιο πρόσφατες απαιτήσεις επιτυχημένο. Η λίστα με τις προϋποθέσεις ανανεώνεται πλέον με ταχύτητες που είναι δύσκολο να παρακολουθήσει κάποιος.

Είναι τα παιδιά μας ευτυχισμένα; Δεν προλαβαίνουμε να αναρωτηθούμε. Ετσι δημιουργείται ένα νέο είδος παιδιού - υβριδίου, που στα 14 σκέφτεται το ασφαλιστικό και στα 23 παθαίνει υδρόλυση στην ιδέα της μειωμένης σύνταξης. Στα 25 έχει ήδη «ζήσει», πολλαπλασιαστικά, πολλές ζωές".

Δεν θέλησα να κόψω ούτε λέξη από το δημοσιογραφικό κείμενο γιατί συμμερίζομαι το σκεπτικό του "μέχρι κεραίας".

Ανήκω στη γενιά που προσπαθεί ακόμη και τώρα που διανύουμε την 4η δεκαετία της ζωής μας να πραγματώσουμε το κοινωνικό στερεότυπο με το οποίο ανατραφήκαμε, να υπηρετήσουμε το ιδανικό της καλλιέργειας, της μόρφωσης μέσω της απόκτησης " master, doctora και post doc, με όλο και πιο εξειδικευμένα πτυχία, ξένες γλώσσες".
Ο μέχρι τούδε απολογισμός αποδεικνύει ότι το ταξίδι ήταν απολαυστικό μόνο για προσωπική κατανάλωση, στο σκέλος της δημόσιας ζωής και του επαγγελματικού βίου, τα γνωστά αξιοκρατικά δεδομένα...

Σκέφτομαι πάντως τις οικογενειακές σκηνές που διαδραματίστηκαν και διαδραματίζονται στα σπίτια των παιδιών που συμμετείχαν στις πανελλαδικές εξετάσεις και δεν σας κρύβω πως παρόλο που γνωρίζω πόσο οι συνθήκες διόρθωσης των γραπτών στα εξεταστικά κέντρα είναι αντίξοες, η διόρθωση του γραπτού δοκιμίου στο οποίο το εφηβικό μυαλό έχει καταθέσει σκέψη και μόχθο (και ενίοτε ξενύχτια) μηνών, έχει ανεκτίμητη αξία που δεν αποτιμάται σε ευρώ, με βρίσκει αντίθετη αυτή η μορφή κινητοποίησης των διορθωτών εκπαιδευτικών. Νομίζω ότι αδικεί τον εκπαιδευτικό κλάδο και στρέφει αναίτια την κοινή γνώμη ενάντια στην εκπαιδευτική κοινότητα που προσπαθεί να προσφέρει έργο, γνώση, δεξιότητες και παιδαγωγικό ήθος.
Ο καθένας τελικά πράττει κατά συνείδηση αλλά ας αναλογιστούμε αν θα θέλαμε σε αυτή τη κοινωνική συγκυρία να είμασταν 18ρηδες.

Σίγουρα θα δυσκολευόμασταν να απαντήσουμε στην ερώτηση: "τι θέλεις να κάνεις στη ζωή σου;"
Σίγουρα θα συμφωνούσαμε με τη ρήση του Νιόνιου "είμαι 16αρης,17αρης,18αρης, σας ....τα Λύκεια".

Τυχαίο;;; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ

Τρίτη 15 Ιουνίου 2010

φύσα αεράκι... φύσα με



Παγκόσμια ημέρα του ανέμου σήμερα, και στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Επιστημονικής Ένωσης Αιολικής Ενέργειας φιλοξενείται μια πρωτότυπη πρωτοβουλία: σε παγκόσμιο χάρτη με τη βοήθεια της εφαρμογής google maps έχουν τοποθετηθεί πινέζες που σηματοδοτούν την ύπαρξη ανεμογεννητριών.
Καλούνται λοιπόν οι περιηγητές του παγκόσμιου ιστού να "υιοθετήσουν" και να γίνουν ανάδοχοι ...μιας ανεμογεννήτριας!
Πλήθος οι νονοί και οι νονές που έσπευσαν να αφήσουν στην αιωνιότητα κάποιο όνομα που θα χαρακτηρίζει μια συγκεκριμένη ανεμογεννήτρια (άλλοι λιγότερο εύστοχοι-αρσενικό όνομα σε ανεμογεννήτρια (;)κάποιοι ενίοτε και ανορθόγραφοι(!).
Σημασία έχει ότι η συγκεκριμένη πρωτοβουλία της Ένωσης έδωσε την ευκαιρία να περιηγηθούμε στην ιστοσελίδα που φιλοξενεί πολλά και ενδιαφέροντα (ειδήσεις, εκδηλώσεις, φωτογραφίες, ιδέες για να αποκτήσουν τα παιδιά σημαντικές γνώσεις, κ.άλ.).
Εμένα με καθήλωσε η εικόνα της μικρής που αμολάει τον σπάγκο του χαρταετού της να τον παρασύρει η δύνη της δύναμης του αιόλου.
Ανακάλεσα στη μνήμη μου μια δοξασία...την ημέρα της καθαρής Δευτέρας οι άνθρωποι για να καθαρίσουν τις ψυχές τους, γράφουν πάνω σε χαρτάκια που δένουν στο χαρταετό τους ότι θα ήθελαν να φύγει μακριά, να παρασυρθεί από τον άνεμο και να μην ξαναβρεί το δρόμο να επιστρέψει.
Έτσι λοιπόν εν είδει παιδειάς, τι λέτε δεν υιοθετούμε μια ανεμογεννήτρια;
...και να σταθούμε νοερά στη βάση της, να πετάξουμε με το νου το δικό μας χαρταετό και να τον γεμίσουμε με ό,τι μας βαραίνει, ότι μας κρατάει καθηλωμένους ως ανθρώπους και ως χώρα και ας παρακαλέσουμε το θεό του ανέμου που σήμερα γιορτάζει, να φουσκώσει τη φτερωτή της ανεμογεννήτριας μας και να μας τα παρασύρει μακριά, από φτερωτή σε φτερωτή, χωρίς επιστροφή.