με το δεξί...

Οι Ολυμπιακοί αγώνες …και η μαμά της Βούλας

Πολύ μελάνι έχει χυθεί τον τελευταίο καιρό-έντυπα και ηλεκτρονικά- για την περίπτωση της αθλήτριας Βούλας Παπαχρήστου και την απόφαση της Ελληνικής  Ολυμπιακής Επιτροπής για το σχόλιο που «ανέβασε» στο προφίλ της στο Twitter περί “κουνουπιών και αλλοδαπών”.

Πολλές και αντιτιθέμενες οι απόψεις κυρίως λόγω της οπτικής γωνίας του καθενός αλλά και της εμπειρίας του σε αυτό που αποκαλούμε «κοινωνικά δίκτυα». Και εξηγούμαι: ο έμπειρος χρήστης των κοινωνικών δικτύων, αυτός δηλ. που έχει ξεπεράσει το εμβρυακό στάδιο της χαρούμενης απροσδόκητα αγαλλίασης στην «παιδική χαρά» των κοινωνικών δικτύων, που περιορίζεται να χαρτογραφεί τις συμπεριφορές των άλλων κάνοντας like ή επιχειρώντας να συμμετέχει αναδημοσιεύοντας ατάκες άλλων, άντε και να επιχειρεί να «ανεβάσει» και καμία φωτογραφία, σιγά-σιγά αρχίζει να αντιλαμβάνεται και να κατανοεί τους κανόνες καλής συμπεριφοράς, αυτό που αποκαλούμε netiquette.  Δηλαδή τι δεν επιτρέπεται να κάνουμε στο εικονικό περιβάλλον των κοινωνικών δικτύων όπου σαφέστατα οι επαφές μας δεν μιμούνται πάντοτε αυτές τις πραγματικής ζωής και οι «φίλοι» δεν ταυτίζονται με αυτούς με τους οποίους στην πραγματική ζωή θα μοιραζόμασταν με ευκολία προσωπικές σκέψεις, συναισθήματα και προβληματισμούς.

Πως είναι ωστόσο δυνατό να αποδώσει κανείς σε ένα νέο χρήστη των κοινωνικών δικτύων  (η Βούλα είχε ελάχιστες μέρες πριν την περίφημη ανάρτηση δημιουργήσει προφίλ στο Twitter και είχε τότε ασήμαντο αριθμό followers δηλ. ανθρώπους που παρακολουθούσαν τι έγραφε) την ευθύνη της άγνοιας του πως λειτουργεί το μέσο, όταν μάλιστα δεν προέβη σε ανάρτηση μιας πρωτότυπης σκέψης αλλά έκανε αυτό που εκατοντάδες φορές γίνεται καθημερινά μεταξύ των φίλων και followers των κοινωνικών δικτύων. Δηλ. η χωρίς πολλή-πολλή σκέψη κοινοποίηση μιας τάχα έξυπνης ατάκας ή ενός σαχλού «αστείου», πρακτική συνήθης και χωρίς ηθικό βάρος στο μικρόκοσμο των κοινωνικών δικτύων. Θα μου πείτε αυτό δεν αναιρεί την ευθύνη της συναίσθησης από την αθλήτρια,  από τον άνθρωπο Βούλα, του περιεχομένου αυτού που αναδημοσίευε. Τιμωρούμε τα παιδιά μας στο σπίτι και μάλιστα αυστηρά, τους μαθητές και τις μαθήτριές μας στο σχολείο όταν μη γνωρίζοντας του κανόνες καλής συμπεριφοράς προβαίνουν σε κάτι μη κοινωνικά ορθό. Ακόμη και στο λόγο, διδάσκοντάς τους το επικοινωνιακό πλαίσιο κάθε περίστασης (άρθρο, γράμμα, εισήγηση, παρουσίαση, προφορικός, γραπτός λόγος) επισημαίνουμε τα γλωσσικά περιβάλλοντα και τους υποδεικνύουμε το γλωσσικά αποδεκτό.  Για ανευθυνότητα, ελαφρότητα στην απόφαση και παρορμητικότητα στη χρήση του νέου μέσου, μόνο μπορεί να κατηγορήσει κανείς τη Βούλα και όχι  ως αθλήτρια αλλά μόνο ως άτομο. Ωστόσο η τιμωρία «ακούμπησε» το σκέλος της αθλητικής της προσπάθειας που δεν είχε να επιδείξει κανένα μεμπτό. Ως «φίλη» των social media κοινοποιούσε στους λίγους φίλους στο Twitter  και όχι ως αθλήτρια σε συναθλητές ή ακόμη περισσότερο στην παγκόσμια κοινότητα. 

Η σημαιοφόρος της Γερμανίας Natasha Keller λέγεται ότι σχολίασε στο Twitter της: «Το Ολυμπιακό χωριό έχει γεμίσει με ξυπόλητους Έλληνες αθλητές. Μόλις τους βλέπουμε κάνουμε τους μαλάκες, γιατί φοβόμαστε ότι θα μας ζητήσουν δανεικά».

Την ίδια στιγμή, μια άλλη Αγγλίδα αθλήτρια φέρεται να έγραψε κοροϊδευτικά στο Twitter της για τους Έλληνες αθλητές: «Ελπίζω οι πεινασμένοι Έλληνες, να μη φάνε όλο το φαί στο Ολυμπιακό χωριό».

Σημειώνω πάντως ότι η είδηση δεν έχει επιβεβαιωθεί και έρευνα στο διαδίκτυο δεν εντόπισε τα συγκεκριμένα σχόλια, οπότε δεν αποκλείεται να είναι μύθευμα των blogs που τη δημοσίευσαν.

Αν ωστόσο διατυπώθηκαν πράγματι τα λόγια αυτά που συνιστούν σε κάθε περίπτωση στοχευμένα και ενσυνείδητα σχόλια που προσβάλουν το έθνος μας για μια ακόμη φορά, εντύπωση προκαλεί το ότι δεν υπήρξε καμία αντίδραση. Αντίθετα για τη Βούλα που από απειρία και λανθασμένα παιδιάστικη συμπεριφορά στο περιβάλλον των λίγων που την ακολουθούσαν στο Twitter (ασχέτως που για τους παρεπιδημούντες στην Ιερουσαλήμ των κοινωνικών δικτύων, αν έχεις γράψει κάτι στα κοινωνικά δίκτυα είναι σαν να το κοινοποιείς σε όλη την υφήλιο), εξαντλήθηκε η αυστηρότητα των υπευθύνων για να μην διαταραχθεί το κύρος της χώρας μας (;).

Διαβάζοντας μάλιστα πρόσφατα ένα περιοδικό, το περιοδικό «Επιθυμίες» που διανέμεται δωρεάν, ομολογώ ότι στάθηκε αδύνατο να συγκρατήσω τη συγκίνησή μου, καθώς φιλοξενούσε τις συνεντεύξεις των μαμάδων δύο αθλητών που επρόκειτο να μας αντιπροσωπεύσουν στην Ολυμπιάδα. Η εταιρεία Procter & Gamble (και σκόπιμα την αναφέρω γιατί ενέργειες σαν αυτές απαιτούν προβολή), ανέλαβε να καλύψει τα έξοδα για τη μετάβαση και διαμονή των δύο μαμάδων της Βούλας Παπαχρήστου και του Περικλή Ιακωβάκη, στο Λονδίνο προκειμένου να δουν από κοντά την γιγάντια προσπάθεια των παιδιών τους, η οποία αποτελούσε το επιστέγασμα των προσπαθειών χρόνων. Η κ. Χριστίνα Φραγκισκάτου, η μαμά της Βούλας, σε αυτή την συνέντευξη μιλάει για τα πρώτα βήματα του παιδιού της στον αθλητισμό από την ηλικία των 9 χρονών, για τα μετάλλια που τα φυλάει στη βιτρίνα μαζί με όλα τα αναμνηστικά από τους αγώνες. Μιλάει για το πώς αντιμετωπίζει η γειτονιά τις διακρίσεις του παιδιού της και συμπάσχει στην προσπάθειά της και πως επιβραβεύει η ίδια την κόρη της « Πρώτα την αγκαλιάζω και μετά της μαγειρεύω!». Πείτε μου τώρα εσείς, πως εξήγησαν σε αυτή την παραδοσιακή ελληνίδα μαμά που ετοίμαζε βαλίτσες και φυλαχτά για το καμάρι της και δήλωνε πως «θα νιώσω μεγάλη συγκίνηση και χαρά για το παιδί μου όταν θα τη δω να μπαίνει με την ελληνική ομάδα στο στάδιο», ότι το παιδί της δεν θα παρελάσει ούτε και η ίδια θα είναι εκεί για να το καμαρώνει.

Τα σχόλια δικά σας, όταν μάλιστα η ελληνική κοινωνία δείχνει ιώβεια υπομονή και ανοχή στην παρανομία και τη διαφθορά και διαμορφώνει χρόνια τώρα την κατάπτυστη εικόνα της χώρας μας στους ξένους, να επιχειρεί να εξυγιάνει αυτή την ίδια εικόνα, τιμωρώντας με ταχύτατα αντανακλαστικά (ακόμη και στους υπόπτους για ποινικά αδικήματα, προβλέπεται απολογία) την Βούλα Παπαχρήστου που κανείς δεν της δίδαξε ως άνθρωπο το netiquette στα κοινωνικά δίκτυα και που της κλέψανε ωστόσο με αυτό τον τρόπο, το ολυμπιακό όνειρο μέσα από τα χέρια στα 23 της χρόνια. Ας ελπίσουμε ότι στους επόμενους ολυμπιακούς αγώνες σε 4 χρόνια ο αθλητισμός θα της δώσει τη δεύτερη ευκαιρία που της στερήθηκε σε αυτούς….

Όσο για την μαμά της αυτή είναι σίγουρο ότι θα συνεχίσει να  εμψυχώνει και να ενθαρρύνει το παιδί της.

 

«Πόλεμος για τα φωνήεντα»

Διαβάζουμε στο ΒΗΜΑ online στο άρθρο που υπογράφει η ΜΑΡΝΥ ΠΑΠΑΜΑΤΘΑΙΟΥ:  «Πόλεμος για τα φωνήεντα» ξέσπασε στο χώρο της εκπαίδευσης. Το θέμα ξεκίνησαν δάσκαλοι από την Ανατολική Αττική οι οποίοι κατήγγειλαν ότι στο νέο βιβλίο «Νέα Ελληνική Γραμματική», για την Ε' και ΣΤ' δημοτικού αντικαταστάθηκαν γράμματα από φθόγγους.
Ξέσπασε μάλιστα και διαδικτυακή «θύελλα», δεδομένης και της εθνικιστικής υπερβολής που ακολουθεί αντίστοιχα θέματα τις τελευταίες ημέρες, καθώς πολλοί ανήρτησαν σχόλια περί νόθευσης της ελληνικής γλώσσας με τη χρήση ανεπίτρεπτων νεωτερισμών.

Πάντως, όπως εξηγούν οι αρμόδιοι φορείς του υπουργείου Παιδείας σε σχετική ανακοίνωση που εκδόθηκε σήμερα, η σύγχυση που δημιουργήθηκε αφορά την διαφορά μεταξύ φωνητικής και γραπτής διδασκαλίας της γραμματικής.

«Κανένα γράμμα δεν αφαιρείται ούτε παραλείπεται στο διδασκόμενο σχολικό εγχειρίδιο ''Νέα Ελληνική Γραμματική της Ε΄και ΣΤ΄ Δημοτικού'' το οποίο χρησιμοποιείται από το 2010-11» επισημαίνει σε δήλωση του ο πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας κ. Ι. Καζάζης.

Ο Πρόεδρος του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας, το οποίο αποτελεί τον κατά τον νόμο επιστημονικό σύμβουλο του υπουργείου Παιδείας, σημειώνει χαρακτηριστικά τα εξής:

Πρώτον, «τα γράμματα της ελληνικής αλφαβήτου, τα οποία χρησιμοποιούμε στον γραπτό λόγο είναι εικοσιτέσσερα (24). Επομένως κανένα γράμμα δεν αφαιρείται ούτε παραλείπεται στο διδασκόμενο σχολικό εγχειρίδιο».
        Δεύτερον, «Οι φθόγγοι (ή ήχοι) που χρησιμοποιούνται στον προφορικό λόγο διακρίνονται σε φωνήεντα και σύμφωνα. Όπως διδάσκει ομόφωνα η επιστήμη της γλωσσολογίας (από τη μεγάλη ή «κρατική» Γραμματική Τριανταφυλλίδη του 1940 ως εκείνη των Κλαίρη -Μπαμπινιώτη του 2011), τα φωνήεντα, δηλαδή οι φωνηεντικοί φθόγγοι, είναι πέντε (5) (a, e, i, o, u), ενώ τα γράμματα, δηλαδή η γραπτή απόδοσή τους, είναι δώδεκα (12): επτά μονά γράμματα (α, ε, ι, η, υ, ο, ω) και πέντε διγράμματα: τα ει, οι, υι (για τη γραπτή απόδοση του φθόγγου /i/), το αι (για την απόδοση του /e/), και το ου (για τη γραπτή απόδοση του /u/)»
      Τρίτον, «σε πολύ παλαιότερες -προεπιστημονικές-- σχολικές γραμματικές συγχέονταν οι φθόγγοι (ό,τι προφέρουμε) με τα γράμματα (ό,τι γράφουμε). Αντίθετα, στην εν χρήσει σχολική «Νέα Ελληνική Γραμματική της Ε' και ΣΤ' Δημοτικού», και η επιστημονική διάκριση ακουόμενων ήχων και γραφόμενων συμβόλων παρουσιάζεται με απλότητα και ακρίβεια, και η άσκηση των μαθητών στην ορθή γραφή είναι συστηματική και αναλυτική μέσα από σαφείς και κατάλληλες ασκήσεις.
Εδώ και η παραδοσιακή ιστορική ορθογραφία τηρείται (αυτή που επιβάλλει την ποιοτική και την αριθμητική διάκριση 'φθόγγων' και 'γραμμάτων') και η επιστημονική αλήθεια εκφράζεται στο ακέραιο».

Τέταρτον, «η επιστημονική ορθότητα αποτελεί τη μόνη βάση τόσο για την ορθή εκπαίδευση των Ελλήνων μαθητών, όσο και για την προάσπιση της Ελληνικής Γλώσσας.»

 
Το συγκεκριμένο βιβλίο προκηρύχθηκε το 2003. Το 2005 η συγγραφή του ανατέθηκε στη συγγραφική ομάδα: Ειρήνη Φιλιππάκη- Warburton, Μιχάλης Γιωργιαφέντης, Γεώργιος Κότζογλου, Μαργαρίτα Λουκά, ενώ εγκρίθηκε από το συντονιστικό συμβούλιο του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου το 2008.

Παρέμβαση Μπαμπινιώτη

Στο θέμα παρενέβη σήμερα και ο καθηγητής γλωσσολογίας και πρώην υπουργός Παιδείας κ. Γ. Μπαμπινιώτης.

«Πληροφορούμαι ότι έχει εγερθεί ζήτημα για το πόσα είναι τα φωνήεντα τής γλώσσας μας! Πέντε (5), όπως γράφει η νέα σχολική γραμματική (και η γραμματική Τριανταφυλλίδη ήδη από το 1940! και η δική μας επιστημονική γραμματική Κλαίρη -Μπαμπινιώτη 2011), ή επτά (7), όπως μαθαίναμε στις παλαιότερες σχολικές γραμματικές; » αναρωτιέται σε ανάρτηση στην προσωπική του ιστοσελίδα ο κ. Μπαμπινιώτης.

Και συνεχίζει: «Επιστημονική γλωσσολογική απάντηση: τα φωνήεντα ως φθόγγοι είναι πέντε (a, e, o, i, u). Τα γράμματα με τα οποία τα γράφουμε είναι επτά (α, ε, ι, η, υ, ο, ω) ή, ακριβέστερα, δώδεκα (12), αν προσθέσουμε τα διγράμματα ει, οι, υι (που χρησιμοποιούμε επίσης για τη γραπτή απόδοση τού φθόγγου i), το αι (για την απόδοση τού e) και το ου (για την απόδοση τού u). Ήτοι:

φθόγγος a = γράμμα α

φθόγγος e = γράμμα ε και δίγραμμα αι (επαινώ)

φθόγγος o = γράμματα ο και ω (χώρος)

φθόγγος i = γράμματα ι, η, υ (κυρία, τύπος) και διγράμματα ει, οι, υι (ειρηνικοί, υιός)

φθόγγος u = δίγραμμα ου (πού)

Στην παλαιότερη σχολική γραμματική -προτού αναπτυχθεί η φωνητική και η φωνολογία στην επιστήμη τής γλωσσολογίας- συγχέονταν οι φθόγγοι (οι ήχοι που προφέρουμε στη γλώσσα μας) με τα γράμματα (με τους τρόπους που παριστάνουμε στη γραφή μας τους ήχους, δηλ. τους φθόγγους).
Στη γλώσσα μας προφέρουμε πέντε (5) φωνηεντικούς φθόγγους, πέντε (5) φωνήεντα, αλλά έχουμε περισσότερα γράμματα, επτά μονογράμματα (7) και 5 διγράμματα για να δηλώνουμε στη γραφή των λέξεων τα 5 φωνήεντα: για τον φθόγγο /i/ (τον αποδίδω φωνητικώς) που προφέρουμε λ.χ. στη λέξη πύλη (για λόγους που συνδέονται με την ετυμολογία και την ιστορική ορθογραφία τής λέξης) χρησιμοποιούμε στη γραπτή απόδοση τής λέξης τα γράμματα υ και η. Για τον φθόγγο /i/ που προφέρουμε στη λέξη θείοι χρησιμοποιούμε τα διγράμματα ει και οι».
«Προσοχή! Είναι κρίμα -αν όχι ντροπή- να ξαναγυρίσουμε σήμερα στον 21ο αιώνα στα λάθη, δηλαδή στη σύγχυση φθόγγων και γραμμάτων ή, αλλιώς, στη σύγχυση προφοράς και γραφής, που γίνονταν στις παλαιότερες γραμματικές. Έχουμε τόσα άλλα προβλήματα να αντιμετωπίσουμε» καταλήγει ο καθηγητής γλωσσολογίας.

Πανελλαδικές εξετάσεις: Τα παιδιά και τα μάτια μας....

Ενώ η ελληνική κοινωνία σαστισμένη παρακολουθεί αμήχανα τις καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις και το ντόμινο των αντιδράσεων που επισύρουν στην εγχώρια αλλά και τη διεθνή οικονομική κονίστρα, στο μικροεπίπεδο της οικογένειες και του κοινωνικού περιβάλλοντός μας, τα παιδιά της Γ’ Λυκείου ετοιμάζονται για τη μεγαλύτερη έως τώρα γι’αυτά εξεταστική δοκιμασία : τις Πανελλαδικές εξετάσεις που ξεκινούν από τη Δευτέρα 21 Μαΐου. Οι πανελλαδικές εξετάσεις διεξάγονται  αυτή τη χρονιά σε μια αρνητική οικονομική συγκυρία, κοινωνική και πολιτική αστάθεια.

 Για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία η ανώτατη εκπαίδευση είναι άμεσα συνδεδεμένη με την παράδοσή της και την κουλτούρα της,  αλλά παράλληλα και με τις απαιτήσεις της αγοράς εργασίας. Για τους λόγους αυτούς οι εισαγωγικές εξετάσεις για τα ανώτατα εκπαιδευτικά ιδρύματα αποκτούν βαρύνουσα σημασία, επηρεάζοντας καταλυτικά τη μορφή και λειτουργία του εκπαιδευτικού μας συστήματος και ασκούν μεγάλη ψυχολογική πίεση στους υποψήφιους αλλά και τις οικογένειές τους.

Το άγχος που βιώνει ο νέος στο προσκήνιο των εξετάσεων είναι λογικό όταν έχει διαπαιδαγωγηθεί και κοινωνικοποιηθεί με τέτοιο τρόπο ώστε να ταυτίζει την προσωπική του καταξίωση, επιτυχία και ευτυχία με τις υψηλές επιδόσεις και την απόκτηση πολλών τίτλων σπουδών και ταυτόχρονα δεν έχει μάθει να αντιμετωπίζει με αισιοδοξία τις αντιξοότητες της ζωής. Και όπως παρατηρεί ο τακτικός καθηγητής Κοινωνικής Ιατρικής κ. Τούντας «η πίεση που ασκούν οι εισαγωγικές εξετάσεις, είτε άμεσα ως μια ιδιαίτερα δύσκολη διαδικασία,  είτε έμμεσα ως αίτημα της οικογένειας ή της κοινωνίας για ανώτατες σπουδές θα συνεχίσει να υποσκάπτει την ψυχολογική τους ευεξία, όσο οι εξετάσεις παραμένουν στην Ελλάδα η μοναδική επιλογή για να εισέλθουν οι νέοι στη ζωή των ενηλίκων».

Το θέμα κάθε χρόνο ενσκήπτει επίκαιρο και προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις, θέσεις, απόψεις, συστάσεις. Ενδεικτικά αλιεύοντας από το διαδίκτυο τις δημοσιεύσεις για την έναρξη των Πανελλαδικών εξετάσεων που φέτος έχουν περάσει «στα ψηλά» του έντυπου και διαδικτυακού τύπου, λόγω της πολιτικής επικαιρότητας, θα αναφερθώ στις ειλικρινείς αλλά και αφοριστικά γενικευτικές ρύσεις της Δέσποινα Βανδή που έχοντας η ίδια λύσει το βιοποριστικό της πρόβλημα,  κατακεραυνώνει –ενδεχομένως όχι άδικα-μέσω του twitter της το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα και μιλά για «εξεταστικές χωρίς ουσία» και «άδικο παιδεμό των παιδιών».

Συνειρμικά ανακαλώ τη ρήση του Edward Teller ο οποίος  ισχυρίστηκε ότι “καμιά δοκιμασία που αξίζει τον κόπο δεν φαίνεται απλή όταν βρίσκεται μπροστά σου. Αν, όμως, είναι σωστή, φαίνεται απλή όταν βρίσκεται πίσω σου”. Πράγματι, κάθε εξεταστική δοκιμασία αποτελεί μια νέα πρόκληση, πόσο μάλλον όταν αυτή συνδέεται με τις επαγγελματικές προοπτικές ενός νέου ανθρώπου. Το αντίτιμο, ωστόσο, μιας επιτυχημένης προσπάθειας θα πρέπει να είναι ανάλογο του στόχου.

Από το διαδίκτυο ανέσυρα και την παιδαγωγική οπτική αυτής της γιγάντιας προσπάθειας των παιδιών. Η εκπαιδευτικός και Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Β. Αιγαίου κ. Αδ. Κοντέλλη, συμβουλεύει σωστά τους υποψηφίους να διεκδικήσουν τους στόχους και τα όνειρά τους με γνώμονα την ψυχραιμία, την οργάνωση και τη σωστή προετοιμασία, δίχως πίεση, υπερβολές και άγχος. Θεωρεί εύστοχα, ότι οι εξετάσεις είναι μια εμπειρία ανάμεσα σε ένα πλήθος άλλων προκλήσεων και, ως εκ τούτου, η υπερβολή δεν πρέπει να έχει θέση στην ψυχοσύνθεση και το καθημερινό τους πρόγραμμα.

Σύμφωνα πάλι με τον σύμβουλο εκπαιδευτικών θεμάτων της εφημερίδας "Μακεδονία" Βαγγέλη Παπαλιάγκου, "αυτό το διάστημα οι υποψήφιοι θα πρέπει πρωτίστως να διαχειριστούν το χρόνο τους αλλά και το άγχος τους. Είναι το διάστημα που συχνά οι υποψήφιοι συνειδητοποιούν ότι θα ήθελαν περισσότερο χρόνο στη διάθεσή τους καθώς έρχονται αντιμέτωποι με τον όγκο της ύλης που έχουν να διαβάσουν. Γι' αυτό και ο ρόλος της οικογένειας στην προσπάθεια που γίνεται είναι καθοριστικός. Οι συμβουλές λοιπόν απευθύνονται περισσότερο στους γονείς, οι οποίοι δεν θα πρέπει να έχουν υπέρμετρες απαιτήσεις από τα παιδιά τους, αλλά αντίθετα να τα προτρέπουν να αποδίδουν αυτό που έχουν διαβάσει. Οι γονείς θα πρέπει να εξασφαλίσουν στα παιδιά τους την ηρεμία , ενώ και οι ίδιοι θα πρέπει να συνειδητοποιήσουν ότι οι υπέρμετρες προσδοκίες που συχνά καλλιεργούν στα παιδιά τους έχουν συχνά αντίθετα αποτελέσματα".
Προτροπές λοιπόν «προς ναυτιλομένους»:

§                     Γονείς μην ξεχνάτε να πείτε στο παιδί σας  ότι το αγαπάτε όπως είναι. Ότι το αγαπάτε το ίδιο είτε πετύχει είτε δεν πετύχει, απλά γιατί είναι παιδί σας. Οι εξετάσεις είναι μία από τις ευκαιρίες για τη διαμόρφωση μιας δημιουργικής και ισορροπημένης ζωής. Δε σηματοδοτούν τη μοναδική διέξοδο ούτε οδηγούν κατ’ ανάγκη στην ευτυχία. Οφείλουμε να στηρίξουμε τα παιδιά μας και στην απευκταία περίπτωση της αποτυχίας.

Και το κυριότερο: τα παιδιά φέτος βρέθηκαν να μπαίνουν σε αυτή την εξεταστική δοκιμασία μέσα στη χειρότερη οικονομική, κοινωνική και πολιτική δίνη της μεταπολιτευτικής μας ιστορίας. Ας προσπαθήσουμε να δημιουργήσουμε ένα οικογενειακό περιβάλλον ανεπηρέαστο από το αρνητικό και απαισιόδοξο κλίμα που καθημερινά πλήττει την ψυχική μας ηρεμία, προκαλώντας ανασφάλεια για το μέλλον της χώρας και της κοινωνίας μας. Αυτές οι αγωνίες μπορούν να περιμένουν για τα παιδιά μας....προέχει τώρα η δική τους ψυχική ηρεμία και συναισθηματική ασφάλεια.

§                     Παιδιά μην ξεχνάτε πως οι εξετάσεις αξιολογούν τις γνώσεις που μπορεί να επιδείξετε τη συγκεκριμένη στιγμή και όχι την ποιότητα του χαρακτήρα σας, την αξία σας, την εξυπνάδα σας, τις δεξιότητες που σαφώς έχετε, οι οποίες όμως δεν αξιολογούνται από το συγκεκριμένο εκπαιδευτικό σύστημα. Στη ζωή χρειάζεται αγώνας και μόνο αν παλέψουμε μπορούμε να κερδίσουμε («εάν μη παλαίσματα ουδέ βραβεία», αναφέρει ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος). Αν λοιπόν οι εξετάσεις δε φέρουν για τον υποψήφιο το επιθυμητό αποτέλεσμα, ίσως είναι η ώρα να καλλιεργήσει και τις άλλες δεξιότητες και ικανότητες του και να επιτύχει στο στίβο της ζωής σε ένα διαφορετικό επίπεδο. Άλλωστε η ζωή συνεχίζεται είτε μέσα είτε έξω από τα ανώτατα ιδρύματα!

Λέτε να μας βουλιάξουνε;

Λέει ο Οδυσσέας Ελύτης στο  "Ήλιο τον  Ηλιάτορα", (Ίκαρος, 1971):

“Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο
χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τους αλλάξαμε..”

Με τις διευρενητικές εντολές να πηγαίνουν από χέρι σε χέρι χωρίς αποτέλεσμα και τους πολιτικούς μας αρχηγούς να μην μπορούν να κατανοήσουν αφενός αλλά και να διαχειριστούν το περιεχόμενο αλλά και την ουσία της ανάθεσης μέσω της ψήφου από τον ελληνικό λαό, την εντολή κυβέρνησης βιώσιμης για τον τόπο και τη συνέχιση της ευρωπαικής τους πορείας, αρχίζω να ανησυχώ, τώρα που “μπήκαμε μες στα όλα”  ότι και πάλι θα καταφέρουμε να τα “περάσουμε”.
 

Ανάστασιν Χριστού ...

Ανάστασιν Χριστού θεασάμενοι,
προσκυνήσομεν Άγιον, Κύριον,
Ιησούν τον μόνον αναμάρτητον.

...με την ελπίδα να μην αργήσει και η άλλη Ανάσταση, η Ανάσταση της ελπίδας και του τόπου μας.

Έξι πράγματα που μας χαλάνε το Πάσχα

Το βρήκα στο palamidi.gr και το αντιγράφω γιατί το θεώρησα πολύ πετυχημένο. Το ότι η περιρρέουσα κοινωνική ατμόσφαιρα και η διάθεση όλων μας καθόλου δεν θυμίζει Πάσχα, είναι άλλη μεγάλη κουβέντα...

Στο Νο 6: Η ‘Επιταφοκουβέντα’: Μακροσκελής και εκνευριστική συζήτηση που διεξάγεται μεγαλοφώνως κατά τη διάρκεια της περιφοράς του επιταφίου. Το περιεχόμενό της είναι συνηθέστατα κουτσομπολίστικο έτσι ώστε να αρμόζει με την ιερότητα της στιγμής. Κύριο χαρακτηριστικό της Επιταφοκουβέντας είναι ότι δεν τελειώνει ποτέ, σε αντίθεση με την υπομονή όσων πήγαν για να παρακολουθήσουν την περιφορά και όχι για να ενημερωθούν αναλυτικά για τη σχολική πρόοδο των παιδιών των φλυαρούντων ατόμων.
Στο Νο 5: οι ‘Ψευτονηστευτές’: Μεγάλη κατηγορία ανθρώπων που νηστεύει από τη Μεγάλη Τετάρτη μέχρι το Μεγάλο Σάββατο. Οι ασκητές αυτοί της καθημερινότητας έχουν την τάση να παρουσιάζουν τους εαυτούς τους σαν μοναχούς που διαβιούν εδώ και ένα τρίμηνο σε σκήτη και τρώνε μόνο ρίζες. Για το λόγο αυτό επιδράμουν με ένθεη μανία στα σουπερ μάρκετ, όπου κουρεύουν εν ριπή οφθαλμού οτιδήποτε νηστίσιμο: χαλβάδες, ντολαμαδάκια, γαρίδες, χταπόδια, σοκολάτες υγείας και κυρίως, γάλα σόγιας. Πολύ γάλα σόγιας. Για τα παιδιά. Αν μάλιστα δεν βρουν, διαμαρτύρονται αγανακτισμένοι: ‘Κι εμείς που νηηστεύουμε τι θα κάνουμε;’
Στο Νο 4: οι ‘Σταυρομάχοι’: Το πλήθος των ‘πιστών’ που διαγκωνίζεται στην πόρτα της εκκλησίας τη Μεγ. Πέμπτη κατά τη διάρκεια του πέμπτου Ευαγγελίου και μπουκάρει στο τέλος του ώστε να δει τη σταύρωση σπρώχνοντας αυτούς που είναι ήδη μέσα. Η απόλυτη μέθεξη της στιγμής της σταύρωσης συμπληρώνεται από επιτρόπους – ΜΑΤ που απωθούν το χριστεπώνυμο πλήρωμα για να δημιουργηθεί διάδρομος για τον ιερέα, με τον ίδιο τρόπο που θα συμπεριφέρονταν αν είχες μπει απρόσκλητος στο σπίτι τους.
Στο Νο 3: οι ‘Κανάρηδες’: Παιδιά – μπουρλοτιέρηδες με κεριά που κραδαίνουν ανεξέλεγκτα κατά τη διάρκεια θρησκευτικών εκδηλώσεων και ιδίως της περιφοράς του επιταφίου. Τα εν λόγω γλυκά παιδάκια, διαλανθάνοντας της προσοχής των γονιών τους προτείνουν το κερί – μπουρλότο προς μαλλιά, σακάκια και άλλα εύφλεκτα υλικά που βρίσκονται μπροστά τους. Το θύμα ειδοποιείται συνήθως από τη χαρακτηριστική μυρωδιά καμένου που γαργαλάει ανησυχητικά τα ρουθούνια του.
Στο Νο 2: οι ‘Αυγοκρούστες’: Κατάλοιπα της επταετίας. Ανταγωνιστικοί άνθρωποι που προσπαθούν με κάθε τρόπο να σπάσουν τα αβγά των υπολοίπων, είτε χτυπώντας το εχθρικό αβγό με τη δύναμη ξυλοκόπου του δάσους του Οντάριο, είτε χρησιμοποιώντας ύπουλες τεχνικές, όπως το να καλύπτουν όλη την επιφάνεια του αβγού με τη χερούκλα τους, αφήνοντας ελεύθερο μόνο ένα απειροελάχιστο κομματάκι. Οι γραφικοί αυτοί τύποι είτε είναι νοσταλγοί των επιτυχιών του Γιώργου Παπαδόπουλου στο σπάσιμο των αβγών στα στρατόπεδα, είτε πιστεύουν ότι βγαίνοντας πρώτοι στο τσούγκρισμα θα κερδίσουν κανένα βαρύτιμο έπαθλο.
Στο Νο 1: οι ‘Σουβλοσυγγενείς’: Συγγενείς, συνήθως από Αθήνα, που θεωρούν ευνόητο ότι εσύ ο επαρχιώτης θα έχεις σηκωθεί από τις 5 αξημέρωτα για να ανάψεις κάρβουνα, να δέσεις το αρνί και να το σουβλίσεις για να έρθουν αυτοί φρέσκοι – φρέσκοι κατά τη μία για να σε βοηθήσουν στο φαγητό. Χαρακτηριστικό των Σουβλοσυγγενών είναι ότι έχουν απεριόριστο κέφι, φυσιολογικό αφού ξύπνησαν στις 12 αλλά και γνώμη σχετικά με το ψήσιμο του οβελία. Ενίοτε, προσφέρονται να γυρίσουν τη σούβλα για 10-15 λεπτά ώστε να είναι ήσυχοι με τη συνείδησή τους ότι βοήθησαν στην προετοιμασία.

Ας προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην μας σβήσει η φλόγα....