“Μαμά μην κλαις, θα τα λέμε στο Skype…”

Διαβάζω στην ηλεκτρονική έκδοση του Έθνους: “Αν είναι αλήθεια ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται είτε ως φάρσα είτε ως τραγωδία, στην περίπτωση της Ελλάδας ισχύει σαφώς το δεύτερο. Εγκλωβισμένη στη δίνη της κρίσης και με την ανεργία να σπρώχνει στο περιθώριο στρατιές νέων, η χώρα βλέπει για μια ακόμα φορά το παραγωγικό της δυναμικό να μεταναστεύει, αναζητώντας ένα καλύτερο αύριο στην Ευρώπη, την Αμερική, ακόμα και την Αυστραλία.

Το θλιβερό της όλης υπόθεσης είναι, μάλιστα, ότι το νέο μεταναστευτικό κύμα σπρώχνει στους δρόμους της φυγής το πιο εξειδικευμένο τμήμα της νέας γενιάς, επιστήμονες με πτυχία, πολυετείς σπουδές και προσόντα, τους νέους ανθρώπους, δηλαδή, που, υπό άλλες συνθήκες, θα αποτελούσαν τον κινητήριο μοχλό για την ανασυγκρότηση της χώρας”.

Στο ίδιο κλίμα γράφει και ο Απόστολος Λυκεσάς, συγγραφέας και δημοσιογράφος: “Παλιά μετανάστευαν εξαιτίας της ανέχειας. Κουβαλούσαν τις αναμνήσεις τους σαν ξόρκια για τους δράκους της ξενιτιάς κι έσερναν, εκτός από τους ταπεινούς τους μπόγους, πιότερο την υπόσχεση για επιστροφή.

Νοσταλγία για μια αγαπημένη όπως ο Γιάννης του Μοθωνιού για μια Μελαχρώ ιστορημένη από τον Παπαδιαμάντη. Μια υπόσχεση σαν αυτή με την οποία έκλεινε το «Διπλό βιβλίο» του Δημήτρη Χατζή: «Και θα τη φκιάσουμε έτσι και μια πατρίδα για μας - εκεί στην πατρίδα μας την Ελλάδα».

Τώρα φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλάνε τα πτυχία τους, βουβό θυμό κι ένα δακρυσμένο άι σιχτίρ για την πατρίδα που τους αποβάλλει σαν ανεπιθύμητα μπάσταρδα. Φεύγουν νέοι με μεταπτυχιακά αλλά και απελπισμένοι μεσήλικες. Οπως ο γιατρός, μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης, που πήγε στην Αγγλία αγανακτισμένος με όσα βίωνε στα ελληνικά νοσοκομεία. Σαν την Ξένια που γύρισε δυο φορές την Ευρώπη και τώρα ζει ως περιζήτητη εργαζόμενη στη Ζυρίχη πριν ακόμη γίνει 25 χρονών. Αριστη στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, για τους Ελβετούς. Η πατρίδα της όμως της έκοβε την ανάσα με λαβή επιδέξιου στραγγαλιστή.

Αναχωρούν όχι πια για ταξίδι με φτηνό αεροπορικό εισιτήριο. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα. Φεύγουν νιώθοντας τυχεροί αν καταφέρουν και βρουν χώρα υποδοχής: μηχανικοί και επαγγελματίες από τον χώρο της υγείας, λογιστές και φοροτεχνικοί, ναυπηγοί και αρχιτέκτονες, γεωπόνοι και χημικοί, κτηνίατροι και φυσιοθεραπευτές, τεχνολόγοι πυρηνικής ιατρικής και οδοντίατροι, λογοθεραπευτές και μαίες, μηχανικοί αυτοκινήτων και συγκολλητές, κλειδαράδες και χτίστες, ξυλουργοί και υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι και ψυκτικοί. Κάθε οικογένεια και ένας μετανάστης.

Παρηγορούν τους δικούς τους «μην κλαις, βρε μαμά, θα μιλάμε στο σκάιπ». Η θέση όμως στο κυριακάτικο τραπέζι θα είναι άδεια. Σε πέντε ηλεκτρονικά λεπτά τι να πεις; Για ποιο καημό, ποιο όνειρο και πόνο, πώς να τσουγκρίσεις το ποτήρι στη χαρά;

Θα περιμένουν όλοι το καλοκαίρι. Αν η εταιρεία δώσει άδεια. Αλλά ποιος τα σκέφτεται αυτά τώρα που στο μυαλό υπάρχει το σχέδιο -και η όποια ευκαιρία- για δραπέτευση. Γιατί το πατρώο χώμα είναι ειρκτή, κυρίως για τους αθώους. Οι άλλοι μια ζωή θα ξεφεύγουν.

Τώρα στα αεροδρόμια οι συγγενείς δεν κουνάνε πια μαντήλια κι αυτοί που φεύγουν αφήνουν σε όσους μένουν μοναχά τις ελπίδες. Πως όταν περάσουν τα χρόνια ενδέχεται να ξεθυμάνει ο θυμός, θα στραγγίσει το ξίδι, θα μείνει μόνο η γλύκα στιγμών με συγγενείς και φίλους, ομορφιές και γοητείες των αισθήσεων, θερινές τζιτζικοκραυγές ξεγνοιασιάς.

Ποιες λέξεις άραγε και ποια χρώματα θα περιγράφουν το περιεχόμενο της νοσταλγίας του μέλλοντος; Παπαδιαμαντικές «ελάτε, παιδιά, να τραγ'δήστε» ή του Χατζή «...κι ας είναι λίγο για την Ελλάδα»;

Φεύγουν οργισμένοι. Στις βαλίτσες κουβαλούν τα πτυχία τους κι έναν βουβό θυμό. Η γενιά της ξέφρενης ανεμελιάς συνετρίβη κατά την προσγείωση στην πραγματικότητα  

 

Πέθανε το 16χρονο κορίτσι – ιδιοφυΐα της Microsoft

Αναδημοσίευση από το http://www.patrinorama.com

Η 16χρονη Arfa Karim Randhawa από το Πακιστάν ήταν η μικρότερη εργαζόμενη της Microsoft και όλοι έλεγαν ότι πρόκειται για μια ιδιοφυΐα.


Το κορίτσι άφησε την τελευταία του πνοή το βράδυ του Σαββάτου μετά από ένα επιληπτικό επεισόδιο και ανακοπή καρδιάς. 
Ο Bill Gates εξέφρασε τη βαθιά λύπη του και είχε προσφερθεί να πληρώσει για τη θεραπεία του κοριτσιού αλλά η 16χρονη μετά από μια επιπλοκή δεν τα κατάφερε ενώ νοσηλευόταν σε κώμα από τις 22 Δεκεμβρίου.

Το ταλέντο της Karim φάνηκε σε ηλικία 9 ετών όταν έγινε η πιο νέα επαγγελματίας, πτυχιούχος της Microsoft. Η 16χρονη έλαβε το Χρυσό Μετάλλιο «Fatimah Jinnah» στον τομέα της Επιστήμης και Τεχνολογίας, που δόθηκε από τον Πρωθυπουργό του Πακιστάν το 2005. Τον Νοέμβριο του 2006, κλήθηκε από τη Microsoft να είναι μιλήσει σε ένα τεχνολογικό συνέδριο στη Βαρκελώνη. Ήταν η μόνη από Πακιστάν ανάμεσα σε 5.000 προγραμματιστές.

Ο πατέρας της, Amjad Karim, ευχαρίστησε τον ιδρυτή της Microsoft για τις προσπάθειές του και είπε ότι η κόρη του ήταν μια σπίθα που «εισέπραξε την προσοχή και την αγάπη από τον καθένα στον πλανήτη». Η νεαρή κοπέλα έκανε περήφανη τη χώρα της αντιπροσωπεύοντας το Πακιστάν σε όλο τον κόσμο με την απίστευτη ικανότητα και δεξιοτεχνία της.

Ένα μόνιμο μνημείο θα ανεγερθεί προς τιμήν της στο Καράτσι σύμφωνα με το τοπικά Μ.Μ.Ε.

Βοηθούν όσους έχουν ανάγκη με ένα... κλικ στο Ίντερνετ

«ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΣ» ΕΘΕΛΟΝΤΙΣΜΟΣ

 

Επειδή φέτος βάλθηκα να αναδημοσιεύω μόνο καλές και θετικές ειδήσεις αντιγράφω από το ρεπορτάζ της ΚΛΑΡΑΣ ΓΕΝΙΤΣΑΡΙΩΤΗ  στο ΕΘΝΟΣ, στις 31/12/2011.

Στην Ελλάδα της κρίσης, τα site κοινωνικής δικτύωσης γίνονται «άρματα» αλληλεγγύης. Το δίκτυο καθηγητών «Tu­­torpool» παραδίδει δωρεάν μαθήματα σε όλη την Ελλά­δα, ενώ στην Κρήτη η ομάδα «Give» σπεύδει κοντά σε όσους έχουν ανάγκη.

Ο Θάνος Πουλίτσας που προσφέρθηκε να κατασκευάσει το site, η Σίλια Βιτωράτου, μαθηματικός, η οποία ξεκίνησε το Tutorpool, και η εκπαιδευτικός Αγάθη Παπανότη προσφέρουν εθελοντική εργασία στο δίκτυο.

 

Θα επανέλθω με ανάλογες πρωτοβουλίες εθελοντισμού που ξεκίνησαν από τα site κοινωνικής δικτύωσης και στη Σέρρες.

Το Διαδίκτυο και οι σελίδες κοινωνικής δικτύωσης γίνονται «άρμα» αλληλεγγύης στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης. Ολοένα και περισσότερες προσπάθειες εθελοντών που επιθυμούν να προσφέρουν σε όσους συνανθρώπους μας βρίσκονται σε δύσκολη κατάσταση, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στον κυβερνοχώρο. Οι δράσεις και η προσφορά των εθελοντικών ομάδων διαφέρουν. Από τρόφιμα, ρούχα και έπιπλα που χρειάζονται πολλές οικογένειες, μέχρι και εξασφάλιση ιατρικής βοήθειας, στέγης, ενισχυτικής διδασκαλίας για παιδιά, ακόμη και εργασίας.

Σε μία από αυτές τις εκκλήσεις, χρειάστηκαν μόλις τριάντα λεπτά για να ανταποκριθεί ο κόσμος. Μία ανάρτηση στο Twitter ήταν αρκετή για να δημιουργηθεί μέσα σε 48 ώρες ένα δίκτυο εθελοντών καθηγητών που προσφέρουν αμισθί σε μαθητές που έχουν ανάγκη αφού οι γονείς τους αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα έξοδα του φροντιστηρίου. Σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα, περισσότεροι από 40 καθηγητές, 5 μαθητές και πολλοί εθελοντές θέλησαν να συμμετέχουν στην προσπάθεια που «γεννήθηκε» στον κοινωνικό ιστότοπο με την κωδική ονομασία  Tutorpool (http://www.tutorpool.gr/ και στο twitter #tutorpool .

Η ιδέα
Το βράδυ της 12ης Δεκεμβρίου η μαθηματικός Σίλια Βιτωράτου, που εργάζεται στον τομέα της στατιστικής, «έριξε» την ιδέα για τη δημιουργία ενός δικτύου εθελοντισμού στην Παιδεία και το μήνυμα διαδόθηκε αστραπιαία. Λίγες ημέρες αργότερα ξεκίνησε η δημιουργία ενός ιστότοπου (www.tutorpool.gr) , όπου οι ενδιαφερόμενοι, καθηγητές, μαθητές, γονείς ή εθελοντές, μπορούν να αντλήσουν όλες τις απαραίτητες πληροφορίες. Η δημιουργία του site αναμένεται να ολοκληρωθεί μετά την Πρωτοχρονιά.

«Η ιδέα της εθελοντικής διδασκαλίας έχει ξεκινήσει πριν από χρόνια. Τον τελευταίο καιρό όμως αντιλήφθηκα την αναγκαιότητα μιας τέτοιας πρωτοβουλίας αφού χιλιάδες οικογένειες αναγκάστηκαν να σταματήσουν τα παιδιά από τα φροντιστηριακά μαθήματα εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων», εξηγεί στο «Έθνος της Κυριακής» η κ. Βιτωράτου. «Αυθόρμητα αποφάσισα να διαδώσω την ιδέα μου μέσω του Twitter. Τα μηνύματα πραγματικά "έπεσαν βροχή" και έτσι το επόμενο βήμα ήταν να οργανωθεί σωστά η εθελοντική ομάδα. Δημιουργήσαμε τρεις διευθύνσεις e-mail με σκοπό την επικοινωνία και έναν διαδραστικό χάρτη για να διαπιστώνει όποιος ενδιαφέρεται σε ποια περιοχή υπάρχει διαθέσιμος καθηγητής», καταλήγει.

Αντιγράφω από την υπό ίδρυση σελίδα “ Η ψηφιακή γειτονιά του #tutorpool γίνεται πραγματικότητα. Σε λίγο θα περιηγηθούμε στους δρόμους της και θα συναντήσουμε ο ένας τον άλλο. Εκεί οι πρώην μαθητές μεταδίδουν την γνώση στους σημερινούς. Οι γονείς στηρίζουν ο ένας τον άλλο. Οι μαθητές γνωρίζονται μεταξύ τους και δημιουργούν. Όλοι μαζί διδασκόμαστε την αλληλεγγύη στην πράξη και συγκροτούμε το δικό μας δίκτυο εθελοντισμού στην παιδεία. Ξεκινάμε δυνατά και δεν θα το βάλουμε κάτω με τίποτα. Κανένας μαθητής χωρίς βοήθεια”.

Δύο εβδομάδες μετά την «ίδρυση» του δικτύου, στο «Tutorpool», 150 καθηγητές και δάσκαλοι έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον για εθελοντική διδασκαλία, 20 παιδιά δήλωσαν ότι έχουν ανάγκη μαθημάτων, ενώ 50 εθελοντές προσφέρονται να βοηθήσουν. «Κάποια παιδιά έχουν ξεκινήσει ήδη μαθήματα γιατί οι γονείς τους συντονίστηκαν με τους καθηγητές μέσω του Twitter, όμως όταν ολοκληρωθεί η κατασκευή του ιστότοπου θα γίνονται οργανωμένα τα μαθήματα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι εκτός από τους εκπαιδευτικούς που ανταποκρίθηκαν από κάθε γωνιά της χώρας μας, έχουν ενδιαφερθεί να συμμετέχουν στη διδασκαλία Έλληνες επιστήμονες που ζουν στο εξωτερικό και συγκεκριμένα από 8 πόλεις της Ευρώπης. Όπως μας εξήγησαν, θα μπορούσαν να διδάξουν με τηλεδιδασκαλία. Άλλωστε, κάτι παρόμοιο μπορεί να συμβεί και με μαθητές που ζουν σε απομακρυσμένα μέρη», καταλήγει η Σ. Βιτωράτου.

Ομάδα «Give»
Μοιράζουν ρούχα και τρόφιμα πόρτα πόρτα

Δέκα μήνες πριν ξεκίνησε τη δράση της η εθελοντική ομάδα «Give» στο Ηράκλειο της Κρήτης μέσω του Facebook. Η ιδέα, που «ανήκει» στην Τερέζα Περάκη και υλοποιήθηκε με τη συνδρομή της Νάσιας Παστού, αποσκοπούσε στη βοήθεια συμπολιτών μας που έχουν ανάγκη. Σήμερα αυτό το γκρουπ ξεπερνάει τα τείχη του κοινωνικού ιστότοπου και προσφέρει οτιδήποτε χρειαστεί σε όλους εκείνους που ζουν στην ανέχεια. Με περισσότερα από 3.000 μέλη, οι εθελοντές έχουν δημιουργήσει ένα δίκτυο αλληλεγγύης όπου συλλέγουν τρόφιμα, ρούχα και είδη πρώτης ανάγκης. Στη συνέχεια ανακαλύπτουν «πόρτα πόρτα» τι χρειάζεται κάθε οικογένεια. Τα δύο κορίτσια που έχουν αναλάβει τον συντονισμό του δικτύου διαπίστωσαν ότι στην πόλη τους υπάρχουν πολλές οικογένειες που μέχρι πρότινος ζούσαν άνετα και τώρα πια λόγω της ανεργίας τα οικονομικά προβλήματα τις έχουν φέρει σε αδιέξοδο. Η εθελοντική ομάδα δεν δέχεται χρήματα, όμως οι εθελοντές προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες των συμπολιτών τους. Κάνουν ό,τι μπορούν για να δημιουργήσουν αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης. Έχουν βρει στέγη και εργασία σε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, ιατρικά βοηθήματα για παιδί που είχε πρόβλημα υγείας, ενώ καθημερινά προσπαθούν να ανταπεξέλθουν στις ανάγκες που συνεχώς αυξάνονται.

καλοτάξιδο το 2012

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την ‘Αννα. Συγγνώμη»

18 Δεκεμβρίου 2011 

Διαβάζω στο troktiko.eu

Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ’ την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ’ εμάς».

Όλα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Καθημερινή» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».

Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ’ αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.

Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».

Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι’ αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ’ εμάς.

«Εβγαινα απ’ το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ’ ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ’ αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ…». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει».

Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ’ το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

Χωρίς λόγια....

Πρόγραμμα για συσσίτια στα σχολεία

Το υπ. Παιδείας μελετά πλέον την καθιέρωση συσσιτίων στα σχολεία, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα» και σχολιάζει:

"Τη δεκαετία του ’60, όπου βασίλευε η φτώχεια στην Ελλάδα, οι μαθητές στο σχολείο έπιναν γάλα σε σκόνη, έτρωγαν ένα κίτρινο τυρί σε κονσέρβα, μία φέτα ψωμί και βούτυρο".

Τα νέα συσσίτια που αναμένεται να μπουν σε εφαρμογή από τη νέα χρονιά, θα δίνονται με τη μορφή κουπονιών για μικρά γεύματα από το κυλικείο, κυρίως σε σχολεία όπου φοιτούν μαθητές από χαμηλά κοινωνικά στρώματα.

Οι μαθητές θα παίρνουν κουπόνια των 2 ή 3 ευρώ για να μπορούν να τρώνε ένα σάντουιτς και να πίνουν ένα χυμό ή γάλα.

Σύμφωνα με το δημοσίευμα, τα ολοένα αυξανόμενα κρούσματα ασιτίας ώθησαν το υπουργείο να αναλάβει δράση.

Η υφ. Παιδείας, Εύη Χριστοφιλοπούλου, δήλωσε: «Στόχος µας είναι να διασφαλίσουμε την ισότιμη ένταξη των µμαθητών στο εκπαιδευτικό σύστημα στις περιοχές µε χαμηλούς εκπαιδευτικούς και κοινωνικοοικονομικούς δείκτες. Στην προσπάθεια αυτή το σχολείο αναλαμβάνει ενεργό ρόλο εποικοδομητικής συνεργασίας µε τις οικογένειες και τους φορείς εκπαίδευσης της τοπικής κοινότητας».

Τα πρώτα σχολεία που θα ενταχθούν στο πρόγραμμα είναι κάποια νηπιαγωγεία και δηµοτικά σε Ταύρο, πλατεία Βάθη, Εξάρχεια, Κάτω Πατήσια, Αχαρνές, Μοσχάτο, Νίκαια, Ασπρόπυργο, Ζεφύρι και Αυλώνα.

H εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά από το Νηπιαγωγείο;

Διαβάζουμε στο  www.esos.gr  τα αποτελέσματα έρευνας για την ευθύνη των γονέων και των εκπαιδευτικών αναφορικά τη χρήση του Διαδικτύου από τους μαθητές/-τριες. 

Η συντριπτική πλειοψηφία των εκπαιδευτικών (99%) συμφωνεί πως η εκπαίδευση των ανήλικων χρηστών γύρω από την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση της τεχνολογίας είναι ευθύνη και των γονέων και των εκπαιδευτικών. Αυτό ανέδειξε κλειστή έρευνα μέσω διαδικτυακού ερωτηματολογίου που πραγματοποίησε η Δράση Ενημέρωσης Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου την περίοδο 10/5/2011 έως 25/9/2011 με αποδέκτες τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης. Στην έρευνα ανταποκρίθηκαν 2.319 εκπαιδευτικοί από όλη την Ελλάδα. 
Τα κυριότερα αποτελέσματα της έρευνας είναι τα εξής:

•    9 στους 10 εκπαιδευτικούς πιστεύουν πως όλοι οι εκπαιδευτικοί – και όχι μόνο οι καθηγητές πληροφορικής – μπορούν να διδάξουν (σε όποιο βαθμό και ανάλογα με το μάθημά τους) την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου.
•    7 στους 10 εκπαιδευτικούς θεωρούν ότι η εκπαίδευση γύρω από την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά στο δημοτικό, ενώ 1 στους 4 εκπαιδευτικούς (25%) θεωρεί ότι η εκπαίδευση πρέπει να ξεκινά στο νηπιαγωγείο (!) Μόνο ένα 5% θεωρεί ότι η εκπαίδευση αυτή πρέπει να ξεκινά στο γυμνάσιο. Κατά την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών (83%), η εκπαίδευση αυτή πρέπει να γίνεται χωρίς βαθμολογία. 
Τα παραπάνω αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικά σε σχέση με αντίστοιχη έρευνα της δράσης Saferinternet.gr το έτος 2009, αναφορικά με τον υπερδιπλασιασμό του ποσοστού των εκπαιδευτικών που θεωρούν το νηπιαγωγείο ως την κατάλληλη βαθμίδα έναρξης μιας τέτοιας εκπαίδευσης (αποτελέσματα της έρευνας 2009: Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση κρίνεται ως η πιο κατάλληλη βαθμίδα για να ξεκινήσει η εκπαίδευση στο Διαδίκτυο από το 70% των εκπαιδευτικών. Ένα ποσοστό 19% επιλέγει το Γυμνάσιο και ένα σημαντικό ποσοστό της τάξης του 11% θεωρεί ότι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά από το Νηπιαγωγείο).
•    Μόνο 3 στους 10 εκπαιδευτικούς θεωρούν ότι η ασφαλή και υπεύθυνη χρήση του Διαδικτύου και γενικώς των online τεχνολογιών διδάσκεται επαρκώς στο σχολείο τους.
•    Ενώ 1 στα 2 σχολεία θέτει σε ψηλή προτεραιότητα την ασφαλή και υπεύθυνη χρήση του Διαδικτύου, στην ερώτηση με δυνατότητα πολλαπλών απαντήσεων ποια είναι τα 3 πιο σημαντικά εμπόδια που εμποδίζουν τους εκπαιδευτικούς να ενσωματώσουν την ασφαλή χρήση της τεχνολογίας στο σχολείο τους, 33% των εκπαιδευτικών επέλεξαν την απάντηση «το σχολείο μας δεν έχει την απαραίτητη υλικο-τεχνική υποδομή», 31% «δεν έχω επαρκές εκπαιδευτικό υλικό» και 30% «Δεν υπάρχει κανένα εμπόδιο», ενώ 28% των εκπαιδευτικών απάντησαν «δεν μου μένει χρόνος να διδάξω τέτοια ζητήματα». Ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα είναι η απάντηση ενός 10% των εκπαιδευτικών: «δεν έχω υποστήριξη από τους γονείς των μαθητών μου». 
•    Στην ερώτηση με δυνατότητα πολλαπλών απαντήσεων, ποια θέματα πρέπει να περιλαμβάνονται σε αυτή την εκπαίδευση, στις πρώτες 3 θέσεις βρίσκουμε τις βασικές αρχές υπεύθυνης και ασφαλούς χρήσης του διαδικτύου (82%), την προστασία της προσωπικής ζωής (81%) και τα ζητήματα υπερβολικής ενασχόλησης / εξάρτησης (71%). Περαιτέρω, τα ζητήματα της αξιοπιστίας του διαδικτυακού περιεχόμενου, της δημιουργίας περιεχομένου στο διαδίκτυο, της σωστής διαχείρισης της επικοινωνίας, της ηθικής στο διαδίκτυο (συμπεριλαμβανομένων των θεμάτων ψηφιακού εκφοβισμού / παρενόχλησης), της αξιοποίησης της θετικής πλευράς του διαδικτύου και των δικαιωμάτων & υποχρεώσεών μας (συμπεριλαμβανομένων θεμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας / παράνομης αντιγραφής λογισμικού, ταινιών ή μουσικής) επιλέχθηκαν τουλάχιστον από τους μισούς εκπαιδευτικούς.
•    Στην ερώτηση με δυνατότητα πολλαπλών απαντήσεων, ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος εκπαίδευσης / αφύπνισης των μαθητών γύρω από την υπεύθυνη και ασφαλή χρήση της τεχνολογίας, στις 3 πρώτες θέσεις βρίσκουμε τη συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων με τη βοήθεια διασκεδαστικού υλικού - π.χ. προβολή βίντεο ή χρήση κουίζ / παιχνιδιών (65%), την ενημέρωση που βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά (63%) και τη χρήση κατάλληλου online και έντυπου εκπαιδευτικού υλικού, όπως π.χ. το εγχειρίδιο «Μαθαίνω να σερφάρω δημιουργικά και με ασφάλεια» της δράσης ενημέρωσης Saferinternet.gr (55%). 
4 στους 10 εκπαιδευτικούς επιλέγουν περαιτέρω την παρακίνηση των μαθητών να δημιουργήσουν το δικό τους υλικό και να λάβουν μέρος σε εκδηλώσεις όπως η «Ημέρα Ασφαλούς Διαδικτύου», 3 στους 10 εκπαιδευτικούς πιστεύουν ότι η συζήτηση που βασίζεται σε προφίλ των ίδιων των μαθητών (π.χ. Facebook) μπορεί να συμβάλλει στην εκπαίδευση και αφύπνιση των μαθητών και 2 στους 10 εκπαιδευτικούς θεωρούν ότι η ενημέρωση μαθητών από μεγαλύτερους σε ηλικία μαθητές μπορεί να υποστηρίξει μια τέτοια εκπαίδευση.
Σε σχέση με τις δεξιότητες των εκπαιδευτικών, τα αποτελέσματα είναι τα εξής:
•    8 στους 10 εκπαιδευτικούς που απάντησαν στο ερωτηματολόγιο – σε κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης – δηλώνουν πως χρησιμοποιούν τον υπολογιστή και το Διαδίκτυο μέσα στην τάξη.
•    6 στους 10 εκπαιδευτικούς δηλώνουν υψηλό επίπεδο γνώσεων γύρω από τη χρήση του Διαδικτύου και γενικώς των online τεχνολογιών.
•    6 στους 10 εκπαιδευτικούς έχουν δικό τους προφίλ ή δική τους σελίδα στο Facebook, και 3 στους 10 εκπαιδευτικούς έχουν δικό τους blog.
•    4 στους 10 εκπαιδευτικούς αισθάνονται πολύ βέβαιοι στο να ανταποκριθούν σε ζητήματα που αφορούν στην ασφαλή και υπεύθυνη χρήση των online τεχνολογιών στο σχολείο τους, προς τους μαθητές και τους γονείς αυτών. Περαιτέρω 3 στους 10 εκπαιδευτικούς αισθάνονται αρκετά βέβαιοι.