Λεφτά δεν είχαμε;

Στην τηλεόραση οι πρωινές εκπομπές σου προκαλούν κατάθλιψη με τα δυσάρεστα νέα για την πορεία των οικονομικών της χώρας, δώρο Πάσχα πενιχρό έως ανύπαρκτο, στα εμπορικά καταστήματα οι ιδιοκτήτες έχουν κρεμάσει μαύρες πλερέζες και από την άλλη φίλη μου που γύρισε από την Κέρκυρα (από τους must προορισμούς για Πάσχα) με ενημέρωσε ότι γινόταν το αδιαχώρητο και όσο για τα κάθε λογής φαγάδικα στην πόλη μας από την μπουγάτσα μέχρι τα μπαρ και τα φαγάδικα η κίνηση συνεχής και ο συνωστισμός μεγάλος.

Αντιφατικό σκέφτομαι και πάνω στον προβληματισμό διαβάζω το κείμενο του Βασίλη Χιώτη στο vima.gr με τίτλο «Αμετανόητοι Ελληναράδες» και θέλω να βάλω like και με τα δύο χέρια.

«Και τι δεν μου έχουν σούρει ορισμένοι από του αναγνώστες του vima.gr, επειδή τόλμησα χθες να σχολιάσω τις πασχαλινές σπατάλες του Έλληνα, που σουβλίζει δυο αρνιά για να φάει το μισό και που πάει διακοπές πέντε φορές το χρόνο, αναθεματίζοντας ταυτόχρονα την κρίση.

«Σιγά μην σου δώσω λογαριασμό που θα ξοδέψω τα λεφτά μου» παρατηρεί ο ένας, σχολιάζοντας την παρατήρησή μου, ότι το Πάσχα ξοδέψαμε σε καφεδάκια, ταβερνάκια και ποτάκια, όσα ξοδεύουμε κανονικά σε δεκαπέντε μέρες. Επειδή δεν έδινες ποτέ λογαριασμό σε κανέναν καημένε μου, σου έστειλε τώρα τον λογαριασμό η Τρόικα και σου έκοψε τα δάνεια η τράπεζα.

«Το πρόβλημα της σπατάλης δεν είναι των ιδιωτών, αλλά του δημοσίου» μου γράφει κάποιος άλλος. 

Έτσι είναι… Το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι κοιτάζουμε πάντα την καμπούρα του άλλου και ποτέ τη δική μας. Για όλα μας τα προβλήματα πάντοτε κάποιος άλλος φταίει…

Κάποιοι το πήγαν ακόμη παραπάνω, προτείνοντας στον εργοδότη μου να με αποπέμψει για να μην ρυπαίνω άλλο τον δημόσιο λόγο και για να μην γίνω όπως λένε «ο Πάγκαλος της δημοσιογραφίας».

Είναι κι αυτό χαρακτηριστικό μας. Να μην ανεχόμαστε καν μια διαφορετική άποψη, παρά μόνον όσες συμφωνούν με την δική μας.

Με λίγα λόγια, είμαστε και παραμένουμε αμετανόητοι Ελληναράδες. Εκνευριζόμαστε όταν μας επισημαίνουν τα κουσούρια μας και κολακευόμαστε όταν εκθειάζουν τα προτερήματά μας. Είναι λυπηρό να διαπιστώνεις ότι εξακολουθούν να έχουν τέτοιες απόψεις σύγχρονοι πολίτες που ενημερώνονται από το διαδίκτυο…

Ευτυχώς δεν είναι η πλειοψηφία. Εκείνοι που συμφώνησαν με την διαπίστωση ότι δεν έχουμε βάλει ακόμη μυαλό, είναι πολύ περισσότεροι από εκείνους που δεν θέλουν ακόμη να δουν τι συμβαίνει γύρω τους.

Περισσότερο από όλα όμως, χάρηκα την επιστολή ενός νέου που παραδίδει πίτσες στο κέντρο της Αθήνας. «Ζητάμε σταθερό τηλέφωνο από την πιτσαρία και πολλοί μας λένε ότι έχουν βλάβη και μας δίνουν κινητό» μου γράφει. «Είναι θλιβερό να σου έχουν κόψει το τηλέφωνο και εσύ να συνεχίζεις να παραγγέλνεις πίτσα τέσσερις φορές την εβδομάδα» καταλήγει.

Είπαμε: Αμετανόητοι Ελληναράδες…» ή όπως λέει και ένα φιλοσοφημένος φίλος όταν πάμε να παραγγείλουμε: «λεφτά δεν είχαμε;”

Οι Έλληνες στο ντιβάνι της κρίσης

Διαβάζουμε σήμερα στην Καθημερινή, στο άρθρο της Μαργαρίτας Πουρναρά:

Αγχος, αγωνία, κατάθλιψη: η απειλή χρεοκοπίας αλλάζει δραματικά τον ψυχισμό μας και το συλλογικό φαντασιακό

Η «Κ» απευθύνθηκε σε επτά ψυχίατρους, ψυχαναλυτές και ψυχοθεραπευτές διαφορετικών ηλικιών και σχολών, ζητώντας τους να μας περιγράψουν το ψυχολογικό υπόβαθρο του Νεοέλληνα, τι μας οδήγησε στην παρούσα δύσκολη κατάσταση, τις άμυνες που θα πρέπει να αναπτύξουμε έναντι του επερχόμενου άγχους από την απειλή των κεκτημένων μας. Αν η Ελλάδα της οικονομικής κρίσης ξάπλωνε στο ντιβάνι, τι λογής ασθενής θα ήταν και τι είδους θεραπευτική αγωγή θα χρειαζόταν;

Τα συμπεράσματα είναι ενδιαφέροντα. Η μετάθεση των ευθυνών, μια στάση που μας χαρακτηρίζει ως λαό, η καχυποψία πως τα προβλήματά μας εκπορεύονται από ξένα «κέντρα», οι ψευδαισθήσεις πως όλοι μάς οφείλουν, η έλλειψη γόνιμης αυτοκριτικής είναι η πηγή των δεινών. Η εκθεμελίωση του γνώριμου τρόπου ζωής μπορεί να οδηγήσει στην αγωνία, την κατάθλιψη, το πένθος, τις βίαιες ανατροπές σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο, αλλά ενδεχομένως και σε βαθιές αλλαγές που θα φέρουν ένα καλύτερο αύριο, με τους Ελληνες να ζουν σε επαφή με την πραγματικότητα και όχι στην γκλάμουρ φούσκα του αρχοντοχωριάτη.

Φοβισμένοι, εγκλωβισμένοι στον υλισμό, ανέτοιμοι να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση, δεν βλέπουμε με διαύγεια. «Τα τελευταία χρόνια, ο Ελληνας έζησε ψευδαισθητικά. Τώρα που ήρθε η κρίση, αντί να δει με ψυχραιμία τι συμβαίνει, κάνει μια μάχη χαρακωμάτων· λέει στον πολιτικό, στον γείτονα, στον εργοδότη: “Αλλαξε εσύ για να αλλάξω και εγώ”. Κανείς δεν κάνει το πρώτο βήμα», λέει ο ψυχίατρος Τάσος Δημόπουλος. Η ωρίμαση είναι μια χαμένη μάχη; Και βέβαια όχι. «Ολα αυτά δεν εκφράζουν μόνον αδιέξοδα. Μια επιθυμία για ζωή βρίσκεται επίσης σε λειτουργία μέσα στη διαδικασία μετάλλαξης του κοινωνικού δεσμού. Μια επιθυμία ως δύναμη ζωής κόντρα στην απόλαυση ως φορέα καταστροφής», τονίζουν οι ψυχαναλυτές Νασία και Ρεζινάλντ Μπλανσέ, μέλη του New Lacanian School.

για την ενδιαφέρουσα συνέχεια