Τα δικαιώματα των παιδιών

Όταν ο παγκόσμιος ιστός γίνεται αφορμή για σκέψη, προβληματισμό και οδηγεί στην παραγωγή λόγου στη σχολική πρακτική 

• Τα δικαιώματα του παιδιού (Πρόγραμμα αγωγής & υγείας 3ου γυμνασίου Ηρακλείου Κρήτης 2009 - Εργασία μαθητών Γ' γυμνασίου)

• Τηλεοπτικό σποτ για τα δικαιώματα του παιδιού

• Τηλεοπτικό σποτ για τα δικαιώματα του παιδιού

• Το δικαίωμα στην εκπαίδευση

Και επίσης διαβάστε και παρακολουθήστε τι απέγινε το περίφημο "Κορίτσι του Αφγανιστάν" στο άρθρο του Άρη Δημοκίδη στο lifo.gr

Μια μικρή πρόσφυγας που ήταν στο εξώφυλλο του National Geographic το 1985, η αναζήτησή της σε ντοκιμαντέρ και φωτογραφίες της ως μεγάλη.

Χρειαζόμαστε επιτακτικά μία “Κάθετη Έξοδο”...

Την Τετάρτη 15 Φεβρουαρίου 2012 στις 20:00, στο Αμφιθέατρο της Βιβλιοθήκης “Γεώργιος Καφταντζής”, έγινε η παρουσίαση του βιβλίου του συμπατριώτη μας Πασχάλη Λαμπαρδή “ΚΑΘΕΤΗ ΕΞΟΔΟΣ”, που διοργάνωσαν  ο Σύλλογος Φίλων Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης Σερρών, σε συνεργασία με τη Δημόσια Βιβλιοθήκη Σερρών και τα βιβλιοπωλεία “Σωκράτης”.

Για το βιβλίο μίλησαν : η κ. Χρυσάνθη Παλάζη, καθηγήτρια Φιλόλογος, Δρ. Παιδαγωγικής Α.Π.Θ. και ο συγγραφέας κ. Πασχάλης Λαμπαρδής.

Αποσπάσματα του βιβλίου διάβασε η κ. Μαρία Μεντίζη, Θεατρολόγος –Εκπαιδευτικός.

Ο φίλος κ. Γιάννης Σαπουντζής, διευθυντής της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης, μου εμπιστεύτηκε και τον ευχαριστώ θερμά, για το ρόλο της παρουσίασης στο αναγνωστικό κοινό του νέου βιβλίου του συμπατριώτη μας

κ. Πασχάλη Λαμπαρδή και ο πρόεδρος του συλλόγου Φίλων της Δημόσιας Κεντρικής Βιβλιοθήκης κ. Πασχάλης Λογαρνές, με τίμησε με την εμπιστοσύνη για την επιτυχή έκβαση του εγχειρήματος από μέρους μου.

Για τον αναγνώστη που δεν διαβάζει το λόγο του κ. Πασχάλη Λαμπαρδή για πρώτη φορά το βιβλίο αυτό αποτελεί μια έκπληξη, μια ανατροπή στα μυθιστορηματικά μοτίβα που αγαπά να δουλεύει ο συγγραφέας. Στην “Κοιλάδα των Σπαθιών” μας ταξίδεψε στο Βυζάντιο του 11ου αιώνα. Στους “Φύλακες της Ανατολίας” μέσα από το χαμένο χειρόγραφο του 19ου αιώνα, δύο λόγιοι  μας εξιστορούν τη συναρπαστική πορεία μιας μεγάλης οικογένειας Ελλήνων της Ανατολίας που ταξιδέψουν από την Κρώμνη ως τη Βαγδάτη, στο δρόμο του μεταξιού με τα καραβάνια, από την Οδησσό ως το Καύκασο κι από κει στην Κωνσταντινούπολη, την Αθήνα και την Σάντα του Πόντου.

Στον “Ταξιδευτή του Βοσπόρου” ο συγγραφέας ακολουθεί και εμείς μαζί του  την πορεία του ήρωα Άγγελου Κομνηνού, γόνου των Κομνηνών της Τραπεζούντας και μας ταξιδεύει από την Ιβηρική χερσόνησο, έως την Μέση Ανατολή, αποκομίζοντας προσωπική εμπειρία για να μέρη που περιγράφει. Μόνο τις Ινδίες δεν επισκέφθηκε, αφήνοντας να τις αποδώσει με μυθική διάσταση.

Άφησα σκόπιμα να αναφέρω τελευταίο το πρώτο συγγραφικό πόνημα του κ. Πασχάλη Λαμπαρδή, “Υπόθεση ζωής” που έχει ως θέμα του ένα πνευματικό ταξίδι, το ταξίδι της ψυχής του Ιωάννη στο Άγιο Όρος που είναι πέταγμα και όχι φυγή....Θεωρώ -και με έκπληξη το συνειδητοποίησε και ο ίδιος ο συγγραφέας- ότι με το τελευταίο του συγγραφικό πόνημα “Κάθετη Έξοδος”,  ξαναγυρίζει στα θέματα που τον απασχόλησαν στην αρχή της συγγραφικής του απόπειρας.

Και τώρα μετά από όλη αυτή τη διαδρομή στα μοτίβα των ιστορικών μυθιστορημάτων, έρχεται η ανατροπή. Στο νέο του μυθιστόρημα ο χρόνος του δεν είναι παρελθοντικός, θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι διαδραματίστηκε πριν λίγους μήνες, σε χώρο οικείο (η δράση διαδραματίζεται στην Αθήνα, Κρήτη αλλά και Λονδίνο) αλλά και με θέμα που φαινομενικά δεν δείχνει με μια πρώτη ανάγνωση να έχει σχέση με την καθημερινότητά μας. Ένα διαφορετικό, εξαιρετικά επίκαιρο μυθιστόρημα, που προκαλεί τον αναγνώστη να συλλογιστεί τον σκοπό του δικού του ταξιδιού, ακόμη και διαφωνώντας μαζί του. Ευφάνταστη η υπόθεση: έχει φόντο μια ταινία-υπερπαραγωγή, μ’ ένα σενάριο εκπληκτικό, που έχει τη δύναμη ν’ αλλάξει τον τρόπο που σκέφτεται η ανθρωπότητα, ή μάλλον τον τρόπο που της επιβάλλουν να σκέφτεται... Ο σκηνοθέτης Στέφανος Ανεμογιάννης επιλέγεται από μία μυστηριώδη οργάνωση για να σκηνοθετήσει αυτή την ταινία. Ενώ η ανάγνωση του σεναρίου τον αφήνει έκπληκτο και είναι γι’ αυτόν μια μεγάλη πρόκληση, ο ίδιος βρίσκεται στην πιο δύσκολη στιγμή της ζωής του και είναι έτοιμος να καταρρεύσει. Ταυτόχρονα και απροσδόκητα, εμφανίζεται μπροστά του η Αθηνά, μια καινοτόμος ψυχολόγος που χρησιμοποιεί τεχνικές της ψυχολογίας για να δημιουργήσει μια σταθερή γέφυρα, η οποία θα βοηθήσει τον Στέφανο να περάσει από το ενοχικό του παρελθόν σ’ ένα ισορροπημένο παρόν με το πρόσωπο στραμμένο στο φωτεινό μέλλον. Σαν άλλη Αριάδνη θα του δώσει τον μίτο για να βγει από τον προσωπικό του λαβύρινθο. Ο Στέφανος την ερωτεύεται με πάθος και βιώνει αυτό που λέγεται «μεγάλη αγάπη», ανασυντάσσει τις δυνάμεις του για να κατορθώσει να φέρει εις πέρας το έργο του. Όμως το σενάριο της ταινίας απέχει ελάχιστα από την πραγματικότητα. Δύο τεράστιες δυνάμεις γιγαντώνονται και συγκρούονται, το καλό και το κακό, και ο κίνδυνος παραμονεύει στην Κρήτη, το νησί του Λαβυρίνθου. Ποιοι επιβάλλουν στους ανθρώπους να βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στον Λαβύρινθο; Και ποιοι είναι αυτοί που δείχνουν την έξοδο, την ΚΑΘΕΤΗ ΕΞΟΔΟ;

Η βιβλιοπαρουσίαση δεν ακολούθησε μια στυλιζαρισμένη και αναμενόμενη δομή. Δηλ. παρουσίαση από μία φιλόλογο των συγγραφικών ικανοτήτων του συγγραφέα, του ύφους ή των αρετών της πένας του. Προσπαθήσαμε να  παρασύρουμε το πολυπληθές κοινό σε μια συζήτηση απλή ανάμεσα σε μία αναγνώστρια του έργου -που απλώς προηγήθηκε στο διάβασμα του βιβλίου- το οποίο γέννησε προβληματισμούς, αφύπνιση και ενθουσιασμό κατά τη διάρκεια της εμβάθυνσης στα νοήματά του. Εκμεταλλευόμενοι την παρουσία του συγγραφέα στην πόλη μας, αφήσαμε το κοινό να παρακολουθήσει, τη μεταξύ μας συζήτηση, με τη συνδρομή της συναρπαστικής αφήγησης της κ. Μ. Μεντίζη,  με απώτερο στόχο να γεννηθούν απορίες, προβληματισμοί αλλά και ερεθίσματα που θα οδηγήσουν στην ανάγνωση του βιβλίου.

Η συζήτηση έθιξε την επιλογή του θέματος, την αφόρμηση και τον τρόπο συγγραφής, τη ενδελεχή έρευνα του συγγραφέα σε διάφορες γνωστικές περιοχές (Μυθολογία, Ψυχολογία, Φιλοσοφική Ψυχολογία, Αρχαία Φιλοσοφία), τον εξαιρετικά δουλεμένο λόγο του ως φορέα πολλαπλών κοινωνικών μηνυμάτων.

Συζητήθηκαν διεξοδικά ο ρόλος της τέχνης και του δημιουργού στην σημερινή πραγματικότητα, η αισιόδοξη πρόταση ζωής που φέρει το βιβλίο ως λύση και αξιέξοδο στα πολλαπλά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο σύγχρονος άνθρωπος στην καθημερινότητά του. Εστιάσαμε ακόμη στο ρόλο του θείου που κυριαρχεί στο έργο και ως ιδέα και ως λόγος που εκφέρεται μέσα από τον μοναχό που κρατά ένα ρόλο σημαντικό στο μυθιστόρημα και οδηγεί ως μία ακόμη εναλλακτική στη λύση του προσωπικού αδιεξόδου του ήρωα. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι σε αρκετά μεγάλο μέρος του βιβλίου η παρακολούθηση της πλοκής παίρνει το χαρακτήρα μύησης σε συνεδρία ψυχανάλυσης που καθιστά το βιβλίο ένα  τολμηρό εγχειρίδιο, ένα βιβλίο αυτοβοήθειας που ωστόσο  καταλήγει αισιόδοξα και θετικά με την άρση του προσωπικού αδιεξόδου των ηρώων του και την “κάθετη” έξοδο προς κάποια σωτηρία.

Ο αναγνώστης του βιβλίου θα βρει πολλά σημεία διανοητικής “ταύτισης” με τα μότο που επιλέγει να τοποθετήσει ο συγγραφέας στην αρχή κάθε κεφαλαίου και θα συνειδητοποιήσει μέσα από την συναρπαστική αφήγηση γιατί επέμενε τόσο ο συγγραφέας στην επιλογή του δυναμικού τίτλου “Κάθετη Έξοδος” για το βιβλίο του. Θα διαπιστώσει ότι όλη η υπόθεση του έργου, αρχίζει και τελειώνει, συγκεφαλαιώνεται και εκφράζεται με απόλυτα αποτελεσματικό τρόπο σε αυτόν.

Οφείλω θερμές ευχαριστίες στους κ.κ. Γ. Σαπουντζή, Π. Λογαρνέ και φυσικά στο συγγραφέα Π. Λαμπαρδή, καθώς η ανάγνωση-μύηση στον κόσμο του βιβλίου,  λειτούργησε για μένα ως “κάθετη έξοδος”, ως βαλβίδα αποφόρτισης αλλά και χαραμάδα αισιόδοξης οπτικής για τη δυνατότητα αδιεξόδου από τους δαιδαλώδεις διαδρόμους του “λαβύρινθου” στους οποίους έχει ο καθένας μας -για διάφορους λόγους- εγκλωβιστεί στην κοινωνική συγκυρία που διανύουμε.

Μήνυμα Γ. Μπαμπινιώτη προς τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων

Διαβάζουμε στο esos.gr το μήνυμα του νέου Υπουργού Παιδείας ΔΒΜΘ: Αισθάνομαι την ανάγκη ως πανεπιστημιακός δάσκαλος να επικοινωνήσω με τους συναδέλφους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων τής Εκπαίδευσης  και να σάς  σφίξω νοερά το χέρι, λέγοντας ένα μεγάλο «ευχαριστώ» γι’ αυτά που εν μέσω πρωτόγνωρων δυσμενών συνθηκών προσφέρετε στα αγόρια και τα κορίτσια των σχολείων και των πανεπιστημίων τής  πατρίδας μας.

Η ελληνική οικογένεια  κατανοεί,  εκτιμά και τιμά σιωπηρά αυτή την προσφορά και την ηθική στήριξη που παρέχει στα παιδιά μας ο Έλληνας δάσκαλος  τις δύσκολες αυτές ώρες, όταν μάλιστα έχει  υποστεί μεγάλη μείωση των αποδοχών του, που ούτως ή άλλως δεν υπήρξαν ποτέ ανάλογες τής προσφοράς του.
Είμαστε πολλοί όσοι πιστεύουμε ότι  η παιδεία που δίδεται  στα παιδιά μας,  μέσα από τη γνώση και την καλλιέργεια τής ψυχής τους, είναι ο μόνος σίγουρος δρόμος για μια ουσιαστική ανάκαμψη από τη γενικότερη κρίση που μαστίζει τη χώρα μας, γι’  αυτό και το έργο σας είναι  πραγματικά πολύτιμο και η προσφορά σας ανεκτίμητη.
Είναι μαζί σας  η σκέψη, η εκτίμηση και η ευγνωμοσύνη μας.

Καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης

ΣΗΜΕΙΩΣΗ ΤΟΥ ESOS: Το μήνυμα ο κ. Μπαμπινιώτης το υπογράφει ως Καθηγητής και όχι ως υπουργός Παιδείας.

8 Μαρτίου, Παγκόσμια ημέρα της γυναίκας

Σημεία από την ομιλία της κ. Άννας Διαμαντοπούλου  στο Διεθνές Συνέδριο "Women in the New Digital Era" , Τετάρτη, 07 Μαρτίου 2012

"Ο προηγούμενος αιώνας άλλαξε την ανθρώπινη ιστορία όσον αφορά τη συμμετοχή της γυναίκας στα κοινά. Το μεγάλο στοίχημα σήμερα είναι  «πολλές γυναίκες παντού». Δεν φτάνει να δημιουργούμε παραδείγματα και να προσπαθούμε να πείσουμε ότι δεν υπάρχουν διαφορές, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. «Πολλές γυναίκες παντού» είναι ουσιαστικό αίτημα. Δεν είναι τυχαίο ότι έχουμε μόνο μια γυναίκα Υπουργό σήμερα και ελάχιστες στο Υπουργικό Συμβούλιο. Η σημερινή ψηφιακή  εποχή, που αλλάζει τα δεδομένα λειτουργίας μιας επιχείρησης, θέτει και το θέμα της γυναικείας ηγεσίας. Τα κοινωνικά πρότυπα αλλάζουν. Χρειάζεται από όλες μας, σε όποια θέση και αν βρισκόμαστε η καθεμία, είτε σε μια επιχείρηση είτε στην πολιτική, να λειτουργούμε με την αντίληψη του παραδείγματος και της επιλογή της γυναίκας. Χθες παρουσίασα  ένα συνολικό σχέδιο για τη διαχείριση της κρίσης «Στο δρόμο για την Δ’ Ελληνική Δημοκρατία- η Ελλάδα που παράγει». Αυτό που ζήσαμε μέχρι τώρα έχει κλείσει τον κύκλο του. Η Δ’ Ελληνική Δημοκρατία είναι αυτό που έχουμε μπροστά μας.  Αν τις επόμενες  μέρες κλείσει το πακέτο που έχουμε αυτή τη στιγμή σε διαπραγμάτευση και βγούμε από το αδιέξοδο με τη διαγραφή του χρέους σταματά η συζήτηση για τη χρεοκοπία της Ελλάδας. Όταν  υπάρχει έστω κι ένα πρωτοσέλιδο, σε παγκόσμιο επίπεδο, που να  μιλάει για την χρεοκοπία της χώρας πώς να μιλήσουμε για επενδύσεις και ανάπτυξη,  και πώς να είμαστε πειστικοί στους εταίρους;  Άρα την επόμενη μέρα πρώτον σταθεροποιείται το σύστημα και σταματά η συζήτηση για χρεοκοπία. Δεύτερον το μεγαλύτερο μέρος του δανείου που θα μείνει είναι σε δημόσιους φορείς άρα είναι διαφορετικός ο τρόπος διαχείρισης του. Και τρίτον όλοι πιστεύουμε ότι θα υπάρξει αλλαγή στη ρευστότητα με τα χρήματα που θα πέσουν στις τράπεζες για να μπορέσει να κινηθεί η ελληνική αγορά. Εάν μετά τις εκλογές η κυβέρνηση που θα προκύψει σεβαστεί την υπογραφή της σε αυτά που έχουμε συμφωνήσει  και παράλληλα κάνει συγκεκριμένες δράσεις -γιατί το μνημόνιο είναι ένα μικρό κομμάτι ενός τεράστιου εθνικού σχεδίου που πρέπει να έχουμε και το οποίο παρουσίασα χθες- τότε μπορούμε να περάσουμε τον «κάβο» του 2012 και να δούμε από το 2013 προοπτική ανάκαμψης της ελληνικής οικονομίας. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο θα πρέπει να θυμόμαστε όλα όσα έχουμε ζήσει ως χώρα.  Θα αναφερθώ στο παράδειγμα του Χαρίλαου Τρικούπη και του Δηληγιάννη όπου η σύγκρουσή τους γύρω από το χρέος και την χρεοκοπία διέλυσαν τη χώρα με αποτέλεσμα για 16 χρόνια να αλλάζουν κάθε 6 μήνες κυβερνήσεις. Ας διδαχθούμε από την ιστορία και ας οργανώσουμε όλες τις δυνάμεις μας, ώστε με συναίνεση και συνεργασία, σε όλα τα επίπεδα, να μπορέσουμε να βγάλουμε τη χώρα από αυτό το γκρίζο σύννεφο".

Οι μαθήτριες του Μουσικού Σχολείου Σερρών μοιράζονται την εμπειρία από τη συμμετοχή τους στο ευρωπαϊκό πρόγραμμα EUROSCOLA

Το  Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο διοργανώνει κάθε χρόνο το εκπαιδευτικό πρόγραμμα EUROSCOLA (http://www.europarl.gr/view/el/Euroscola_prog.html).

Με το πρόγραμμα αυτό προσφέρεται η δυνατότητα σε νέους ευρωπαίους να συναντηθούν, να ανταλλάξουν απόψεις πάνω στις εμπειρίες τους, πάνω στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν και να γνωριστούν. Οι συναντήσεις αυτές γίνονται στην αίθουσα συνεδριάσεων του Σώματος, στο Στρασβούργο, και παίρνουν τη μορφή ενός Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Νέων.  Οργανώνονται πολλές φορές τον χρόνο με τη συμμετοχή μαθητών Λυκείου από τα 27 κράτη μέλη της Ένωσης. Ορισμένες φορές και με μαθητές που προέρχονται από υποψήφια για ένταξη κράτη.

Σε κάθε EUROSCOLA, προετοιμασμένοι ήδη στα σχολεία τους, συγκεντρώνονται στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο Στρασβούργο,  500 περίπου έφηβοι, με στόχο :

• να εξοικειωθούν με τη λειτουργία των ευρωπαϊκών θεσμών,
• να ευαισθητοποιηθούν  για τον ρόλο που θα κληθούν να παίξουν στη μελλοντική οργάνωση της Ευρώπης,
• να συνειδητοποιήσουν την ανάγκη προάσπισης της δημοκρατίας και των θεμελιωδών δικαιωμάτων,
• να βρουν ένα βήμα που θα τους επιτρέψει να εκφράσουν τις προσωπικές τους απόψεις και να αξιοποιήσουν την επιθυμία τους για προσφορά.

Οι μαθητές/-ες Λυκείου της εκπαιδευτικής περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας “άνοιξαν” τη χρονιά αυτών των εκπαιδευτικών επισκέψεων (γίνονται 13-15 επισκέψεις το χρόνο) στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στο Στρασβούργο στις 20 Ιανουαρίου 2012. Οι μαθητές και οι μαθήτριες διαγωνίστηκαν σε γραπτό κείμενο με πανελληνίου τύπου γραπτή εξέταση, σε θέμα αναφορικά με τη συμβολή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στη μείωση του Δημοκρατικού Ελλείμματος στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η διαδικασία επιλογής των μαθητών/-τριών έγινε με βάση 3 κριτήρια:

ü      Επίδοση στη συγγραφή κειμένου (60%)

ü      Επίδοση στα μαθήματα του σχολείου (20%) και

ü      Γλωσσομάθεια (20%).

Η συμμετοχή των παιδιών από τα σχολεία της Κεντρικής Μακεδονίας ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Διαγωνίστηκαν περίπου 500 μαθητές/-τριες και επιλέχθηκαν 24 παιδιά, ανάμεσά τους και δύο μαθήτριες από τη Σέρρες και συγκεκριμένα από το Μουσικό Σχολείο. Πρόκειται για τις μαθήτριες της Γ’ Λυκείου: Ευαγγελία Παντελαίου και Ευαγγελία Συμεωνίδου.

Συμβάλλοντας στο ελάχιστο στην προετοιμασία των μαθητών/-τριών της Β’ και Γ’ Λυκείου του Μουσικού Σχολείου Σερρών για τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό αλλά και για την οργάνωση της θεμάτων συζήτησης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ζήτησα από τις δύο μαθήτριες που κατάφεραν να διακριθούν και να συμμετέχουν στο πρόγραμμα, να μας μεταφέρουν την εμπειρία τους. 

Το κείμενο που ακολουθεί ανήκει στις μαθήτριες:

   “Στο πλαίσιο του εκπαιδευτικού προγράμματος Euroscola, είχαμε τη μοναδική ευκαιρία να ταξιδέψουμε στο Στρασβούργο για μια ημερίδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.

     Η διαδικασία επιλογής των μαθητών που θα συμμετείχαν στην αποστολή ήταν απλή: αξιολογηθήκαμε σύμφωνα με το επίπεδο γλωσσομάθειάς μας, το βαθμό προαγωγής από την προηγούμενη τάξη και μια γραπτή έκθεση με θέμα: «Πώς μπορεί να μειωθεί το δημοκρατικό έλλειμμα στη Ευρωπαϊκή Ένωση με τη συνδρομή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Από αυτήν τη διαδικασία επιλέχθηκαν 24 μαθητές για να εκπροσωπήσουν την περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας στην ημερίδα Euroscola.

    Η αποστολή στο Στρασβούργο ήταν πλήρης από κάθε άποψη. Εκτός από την ημερίδα περιελάμβανε και ξενάγηση σε 5 ευρωπαϊκές πόλεις (Στρασβούργο, Ζυρίχη, Κολμάρ, Μπάντεν Μπάντεν και Φράιμπουργκ).

    Η ημερίδα διήρκεσε από νωρίς το πρωί έως αργά το απόγευμα και ήταν γεμάτη με δραστηριότητες και γνωριμίες με παιδιά από άλλες 10 ευρωπαϊκές χώρες. Αρχικά, το πρόγραμμα περιελάμβανε ομιλία από  τους υπευθύνους του προγράμματος Euroscola, υπαλλήλους του Κοινοβουλίου αλλά και ενός εκ των αντιπροέδρων. Μας μίλησαν για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τον τρόπο που λειτουργεί, το ρόλο του ως θεσμικό όργανο και τις αρμοδιότητές του. Απάντησαν σε ερωτήσεις σχετικά με την Ευρωπαϊκή Ένωση, τον τρόπο που θεσπίζονται οι νόμοι, τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα κάθε κράτους-μέλους. Ακολούθησε παιχνίδι γνώσεων για την Ευρώπη, κατά το οποίο έπρεπε να συγκροτήσουμε ομάδες και να συνεργαστούμε με παιδιά από άλλες χώρες για να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερο αποτέλεσμα. Στη συνέχεια οργανώθηκαν committees οι οποίες θα συνέτασσαν μια αναφορά σχετικά με 6 θέματα που αφορούν την Ευρώπη. Η δική μας ομάδα ασχολήθηκε με το θέμα «Ελεύθερη ενημέρωση και αγωγή του πολίτη». Όταν και οι 6 ομάδες ετοίμασαν τις αναφορές τους, συγκεντρωθήκαμε στο ημικύκλιο για να τις παρουσιάσουμε και να αξιολογηθούν από τα υπόλοιπα παιδιά.

    Η εμπειρία αυτή μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα το ρόλο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και τη λειτουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που ήταν άλλωστε και ο στόχος της ημερίδας.

    Το υπόλοιπο κομμάτι του ταξιδιού ήταν αμιγώς τουριστικό και διασκεδαστικό. Με τα υπόλοιπα παιδιά και τους συνοδούς καθηγητές (2 γυναίκες εκπαιδευτικούς από την Κατερίνη) περάσαμε υπέροχα. Είχαμε την ευκαιρία να γνωριστούμε με όλους, αφού ολόκληρη τη μέρα την περνούσαμε όλοι μαζί. Περιηγηθήκαμε ανάμεσα στους όμορφους δρόμους των πόλεων, γευθήκαμε την γαλλική κουζίνα και θαυμάσαμε τα αξιοθέατα και την εξαιρετική αρχιτεκτονική τους.

    Συμφωνούμε όλοι ότι ήταν μια αξέχαστη και μοναδική εμπειρία και αν δοθεί στον οποιονδήποτε μαθητή/-τρια μια τέτοια ευκαιρία το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να την αξιοποιήσει γιατί δε θα το μετανιώσει”.

Οι λύκοι της πραγματικότητας και το τέλος του lifestyle

                          Φωτό: Σπύρος Στάβερης

Μου άρεσε, με εκφράζει απόλυτα η σκέψη που διατυπώνει ο Κώστας  Βαξεβάνης στο άρθρο του (1.2.2012) στο lifo.gr και το αναπαράγω...

Από το 69 στο 99 του ΚΩΣΤΑ ΒΑΞΕΒΑΝΗ

Η ανόητη κότα της ματαιοδοξίας γέννησε τα πολύχρωμα αυγά του lifestyle ή αυτά έκαναν τις κότες που νόμιζαν ότι φτερούγιζαν σε μια Ελλάδα με Λουί Βιτόν και κομμωτήρια;
Ο Λάκης Γαβαλάς σίγουρα θα έχει αρκετό χρόνο για να σκεφτεί το ερώτημα στην ησυχία του κελιού του. «Η ζωή είναι πολύ μικρή για να είναι θλιβερή», διαφήμιζε τη δεκαετία του ‘90 το ΚΛΙΚ. Το δημιούργημα του Πέτρου Κωστόπουλου μόλις είχε αρχίσει να την κάνει ενδιαφέρουσα με εξώφυλλα του κώλου. Η χώρα μόλις μάθαινε το ιλουστρασιόν, το μαύρο Johnnie και το πούρο. Το ΠΑΣΟΚ τότε ήταν ακόμη εδώ, μοίραζε επιδοτήσεις, δημιουργούσε τους πολιτικά νεόπλουτους κι έκοβε δειλά δειλά το μουστάκι για να εναρμονιστεί με τα τηλεοπτικά πρότυπα της ιδιωτικής τηλεόρασης.
Το lifestyle έραβε τα νέα κοστούμια της πολιτικής. Άνετα, μαρκάτα και κυρίως χωρίς πολλά ενοχικά σύνδρομα. Τα τυπογραφεία των περιοδικών τύπωναν τα μάνιουαλ της ζωής. Πώς έπρεπε να είναι. Απροβλημάτιστη, με την αυθαιρεσία του προσωπικού «θέλω», με την ελαφρότητα της «μη ευθύνης».
Το ξεχειλωμένο όραμα της Μεταπολίτευσης μετασχηματιζόταν επιτυχώς σε ονείρωξη του πνευματικού αυνάνα.
Κανένας δεν είχε ευθύνη για τίποτα. Μόνο για να περνάει καλά. Ένα τσούρμο καλοπερασάκηδες, αυτάρεσκοι και υπερφίαλοι, ανακηρύχτηκαν σούφι του προσκυνηματικού ωχαδερφισμού. Δεν ήταν ούτε με την εξουσία, ούτε ενάντιά της. Ήταν το νέο σύστημα. Ευχάριστα απολίτικο, προκλητικά απροβλημάτιστο κι επιτακτικό. Η ζωή έπρεπε απλώς ν’ αποφασίσει ανάμεσα στις συνταγές για τον κλειτοριδικό ή τον κολπικό οργασμό, ανάμεσα στα in μανικετόκουμπα ή το μέγεθος της προσθετικής.
Έστησε πασαρέλες παντού, άνοιξε σαμπάνιες και στο τέλος ανακύκλωσε τα μπουκάλια, φτιάχνοντας σενάριο ταινίας για Τζούλιες. Το lifestyle υπέγραφε επιταγές, συμβόλαια, πιστοποιητικά αξίας και τελικώς το μέλλον. Είκοσι χρόνια, όμως, μετά την εποχή ΚΛΙΚ, η ζωή κάνει τα δικά της κλικ. Το «τίποτα» που έγινε νούμερα βρέθηκε αντιμέτωπο με τα νούμερα των ανοιχτών λογαριασμών. Η κρίση, οι εταιρείες που δεν άντεξαν να πληρώνουν τα κότερα και τις βίλες, ο σοκαρισμένος κόσμος που δεν μπορούσε πια να καταναλώνει τον κομπασμό ως σοφία.
Στις σελίδες των συνταγών ζωής του lifestyle οι μέντορές του δεν κατάφεραν να βρουν καμιά για να τους σώσει.
Ο Πέτρος βρέθηκε απέναντι στους λύκους της σκληρής πραγματικότητας. Και το 69 των γυαλιστερών περιοδικών αντικαταστάθηκε από το 99 του μουντού πτωχευτικού κώδικα. Φτωχοί οι ήρωες των εφηβικών χρόνων; Όχι ακριβώς.
Στην Ελλάδα υπάρχουν χιλιάδες φτωχές εταιρείες με πλούσιους ιδιοκτήτες. Θα επιβιώσουν. Αλλά ίσως είναι καταδικασμένοι τα επόμενα χρόνια ν’ ανακαλύπτουν συνεχώς πως δεν ήταν τόσο σπουδαίοι όσο πίστευαν. Ξεφυλλίζοντας παλιά, ηλεκτρονικά μάλλον, άλμπουμ φωτογραφιών. Σε αυτό θα διαφέρουν τουλάχιστον από τον Ζάχο Χατζηφωτίου. Το lifestyle στην Ελλάδα μπορεί να κινήθηκε με όχημα την ανοησία, αλλά δεν υπηρετήθηκε από ανόητους. Αυτό που θέλουν να πιστεύουν οι πρωταγωνιστές του είναι πως ατύχησαν, γιατί η Ελλάδα δεν είχε Χόλιγουντ αλλά το Βλαχόλιγουντ που οι ίδιοι δημιούργησαν και υπερεκτίμησαν.
Δεν θα παραδεχτούν ποτέ πως υπηρέτησαν το σύστημα που τους χρησιμοποίησε ως πολιορκητικό κριό. Το σύστημα που παρουσίασε τον καταναλωτισμό ως ευτυχία και τη ζωή ως ένα πεδίο όπου η αγορά είναι το παν. Σε αυτή την αγορά, εκτός από τη φιλοδοξία τους, διέθεσαν και ανθρώπους τους οποίους κατάφεραν να πείσουν.
Όχι, ούτε η ζωή, ούτε η πορεία τους έχει την απολιτίκ ερμηνεία που εμφάνιζαν ως συνταγή. Έκαναν πολιτική.
Εφαρμόζοντας το photoshop των εξωφύλλων τους στην εικόνα της πραγματικότητας.
Το χειρότερο είναι πως αυτή τους η θεώρηση, η πίστη, τους κρατά τραγικά εκτός πραγματικότητας. Επιστρατεύουν την εικονικότητα απέναντι σε αυτό που βαφτίζουν κακό όνειρο.
Σε ένα από τα τελευταία του άρθρα ο Πέτρος Κωστόπουλος γράφει: «Λίγη αισιοδοξία, λίγο όνειρο και η ομάδα είναι τα καλύτερα αντιβιοτικά στην κρίση». Κοίτα να δεις που οι απλήρωτοι εργαζόμενοι θέλουν και λεφτά για να ζήσουν.

 

«Μονόκερως από Πορσελάνη»

Μπορεί μια πραγματικά επιβλητική ταινία τριών λεπτών να αφηγείται μια ολόκληρη ιστορία; Ο Βρετανός σκηνοθέτης σερ Ρίντλεϋ Σκωτ ξεκίνησε έναν παγκόσμιο κινηματογραφικό διαγωνισμό για επίδοξους σκηνοθέτες, με τίτλο, «Πείτε το με το δικό σας τρόπο». Υπήρξαν πάνω από 600 συμμετοχές. Η ταινία δεν επιτρεπόταν να διαρκεί πάνω από τρία λεπτά, να περιέχει μόνο μέχρι έξι γραμμές αφήγηση και να αποτελεί μια ολοκληρωμένη ιστορία. Πρώτευσε το «Μονόκερως από Πορσελάνη» σε σκηνοθεσία του Αμερικανού Κήγκαν Γουίλκοξ. Είναι η ιστορία της ζωής δύο ανθρώπων, που αν και τελείως αντίθετη παραμένει πάρα πολύ όμοια - όλα ειπωμένα σε λιγότερο από 3 λεπτά.