Από «κόσκινο» περνούν σχολεία και εκπαιδευτικοί

Τι διερευνούν
οι πέντε δείκτες της... βαθμολόγησης

1 Τα μέσα και οι πόροι της σχολικής μονάδας (υλικοτεχνική υποδομή, οικονομικοί πόροι, ανθρώπινο δυναμικό). Θα διερευνηθεί η επάρκεια, η ποιότητα και η καταλληλότητα των σχολικών χώρων οι οποίοι αποτελούν σημαντικές υλικές συνθήκες για την αποτελεσματική υλοποίηση του Σχολικού Προγράμματος.

2 Η διοίκηση της σχολικής μονάδας (συντονισμός σχολικής ζωής, διαμόρφωση-εφαρμογή σχολικού προγράμματος, αξιοποίηση μέσων και πόρων). Διερευνάται το πλαίσιο των πρακτικών οργάνωσης, διοίκησης και λειτουργίας (ηγεσία, συντονισμός, διαχείριση, ρύθμιση, καθορισμός στόχων, αξιοποίηση του προσωπικού, ανάπτυξη πρωτοβουλιών κ.ά.), με σκοπό την εύρυθμη και αποτελεσματική λειτουργία της σχολικής μονάδας.

3 Το κλίμα και οι σχέσεις μεταξύ των παραγόντων της εκπαιδευτικής κοινότητας (σχέσεις μεταξύ εκπαιδευτικών, μεταξύ εκπαιδευτικών - μαθητών, μεταξύ μαθητών, μεταξύ σχολείου - γονέων). Θα καταγραφούν οι σχέσεις μεταξύ των εκπαιδευτικών (συνεργασία, επικοινωνία, ανταλλαγή πληροφοριών, συλλογικότητα, εμπιστοσύνη) και μεταξύ εκπαιδευτικών και μαθητών (δικαιοσύνη, αξιοκρατία, εκτίμηση, αλληλοσεβασμός, επικοινωνία, συνεργασία), στοιχεία που συμβάλλουν ουσιαστικά στη διαμόρφωση του σχολικού κλίματος και επηρεάζουν την ποιότητα της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

4 Οι εκπαιδευτικές διαδικασίες (διδακτική & μαθησιακή διαδικασία, ποιότητα της διδασκαλίας). Διερευνώνται ζητήματα και παράμετροι που συνδέονται με την ποιότητα της διδασκαλίας, όπως η σύνθεση του μαθητικού πληθυσμού της τάξης, τα σχολικά εγχειρίδια και το εκπαιδευτικό υλικό, η διδακτική μεθοδολογία και οι στρατηγικές οργάνωσης της τάξης.

5 Τα εκπαιδευτικά αποτελέσματα (φοίτηση & διαρροή, επίδοση & πρόοδος, ατομική και κοινωνική ανάπτυξη των μαθητών/τριών): Διερευνώνται ζητήματα σχετικά με τη φοίτηση και τις απουσίες των μαθητών, με το φαινόμενο της εκπαιδευτικής διαρροής καθώς και με τη σχολική επίδοση, τα εκπαιδευτικά επιτεύγματα και την πρόοδο των μαθητών σε σχέση με τους στόχους και τα περιεχόμενα του προγράμματος σπουδών.

για το κείμενο της ΒΙΒΙΑΝ ΜΠΕΝΕΚΟΥ στο Έθνος πατήστε εδώ, καθώς και για τους λόγους για τους οποίους προτείνεται η αυτο-αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής μονάδας αναλυτικά.

«Να χτυπάει αργότερα το κουδούνι του σχολείου»

Διαβάζουμε στο Βήμα
"Φαίνεται ότι το πολύ πρωινό ξύπνημα στερεί από τους μαθητές την απαιτούμενη ενέργεια...

Το χουζούρεμα οδηγεί τους νέους σε εκπαιδευτικά επιτεύγματα! Η μία μετά την άλλη παρουσιάζονται επιστημονικές έρευνες που αποδεικνύουν ότι μία ή ίσως και δύο ώρες ύπνου παραπάνω το πρωί βοηθούν τους μαθητές να αποδώσουν καλύτερα. « Η αλήθεια είναι ότι οι μαθητές “παίρνουν μπρος” μετά τη δεύτερη ώρα » λέει στο «Βήμα» ο καθηγητής Λυκείου της περιοχής Αλίμου κ. Γιάννης Αγγελόπουλος. « Η εμπειρία μου από το εκπαιδευτικό σύστημα δείχνει ότι μετά τις 9.00-10.00 και σίγουρα ως τη 1 το μεσημέρι είναι η χρονική περίοδος όπου μπορείς να πάρεις απο ένα μαθητή τις καλύτερες στιγμές του. Ενα μεγάλο μέρος της πρώτης ώρας στο σχολείο καταναλώνεται στο να μπορέσουν τα παιδιά να συνέλθουν από το πρωινό ξύπνημα... ».

« Ο γιος μου » λέει από την πλευρά του ο κ. Πάνος Κουρλιώτης, πατέρας μαθητή της απαιτητικής Γ΄ τάξης του Λυκείου, « δυσκολεύεται να ξυπνάει στις 7,όπως απαιτείται σήμερα, κυρίως επειδή βρίσκει το βραδινό διάβασμα πιο αποδοτικό ».

Στην Ελλάδα τα μαθήματα στα σχολεία ξεκινούν από τις 8 το πρωί. Το πρόγραμμα αυτό δε, απευθύνεται σε μια γενιά που περιβάλλεται πλέον από πλήθος ηλεκτρονικών υπολογιστών, Ιnternet, βιντεοπαιχνιδιών και τελικά... τηλεοράσεων.

Εν όψει αλλαγών στην εκπαίδευση, το σχολικό ωράριο μπαίνει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Πάντως, όπως λέει η νευρολόγος κυρία Παρασκευή Σακά, « με μία ή δύο ώρες δεν νομίζω ότι αλλάζει τίποτα. Είναι πιο πολύ θέμα διάθεσης. Οι νέοι δεν θέλουν να ξυπνούν νωρίς. Οσο μεγαλώνουν, θέλουν να κοιμούνται και πιο αργά ».

για τη συνέχεια του άρθρου διαβάστε εδώ αλλά και με παρόμοια θεματολογία για καλύτερη μαθητική επίδοση με μία ώρα ύπνο παραπάνω εδώ

Το «όχι» στα παιδιά κάνει καλό

Γράφει στο Βήμα η ΕΛΙΣΣΑΒΕΤ ΠΑΣΤΡΙΚΟΥ και βάζει όλους εμάς του γονείς σε σκέψεις:


10 τρόποι να αρνηθείτε
Πώς να θέσετε όρια στο παιδί σας χωρίς να κάνετε το σπίτι σας... εμπόλεμη ζώνη!


1. Προτού αρνηθείτε ή απαγορεύσετε κάτι στο παιδί σας,πάρτε λίγο χρόνο για να σκεφθείτε πώς ακριβώς θα χειριστείτε την κατάσταση και προσπαθήστε να μην παρασυρθείτε από τον θυμό ή την κούρασή σας.

2. Ακούτε με υπομονή το αίτημα του παιδιού σας και απαντάτε του πάντοτε με γλυκύτητα,ευγένεια και σεβασμό προς το άτομό του,ανεξαρτήτως της ηλικίας του.Ετσι θα μάθει να σας απαντά αναλόγως.

3. Να εξηγείτε πάντοτε στο παιδί με ξεκάθαρο,κατανοητό και ήρεμο τρόπο γιατί αρνείστε ένα αίτημά του.Γνωρίζοντας ότι δεν το τιμωρείτε θα δεχθεί την άρνηση με μεγαλύτερη ευκολία.

4. Οταν το παιδί σας ρωτάει γιατί δεν μπορεί να έχει ή να κάνει κάτι,η απάντησή σας πρέπει να συνάδει προς τη γενικότερη συμπεριφορά σας και να είναι σταθερή.Διαφορετικά η άρνησή σας θα αυτοαναιρείται.

5. Αν η άρνησή σας είναι θέμα συνθηκών ή ηλικίας του παιδιού και όχι θέμα αρχών,εξηγήστε στο παιδί τι χρειάζεται να κάνει ή πόσων χρονών πρέπει να γίνει για να μετατρέψει το «όχι» σε «ναι».

6. Χρησιμοποιήστε θετικές εκφράσεις για να αντισταθμίσετε την άρνηση.Για παράδειγμα, «δεν μπορείς να πάρεις το μαχαίρι αλλά μπορείς να πάρεις την μπάλα» ή «δεν μπορείς να μείνεις εκτός σπιτιού ως τα μεσάνυχτα αλλά μπορείς να προσκαλέσεις τους φίλους σου να δείτε ταινία ως αργά».

7. πιβραβεύστε τα παιδιά που παρουσιάζουν υπεύθυνη και ώριμη συμπεριφορά.Ετσι θα ξέρουν έμπρακτα ότι ο σεβασμός των ορίων και των κανόνων αποδίδει καρπούς και δεν είναι μια στείρα διαδικασία.

8. Αν και το «όχι» πρέπει να είναι σταθερό, για να απολαμβάνετε πάντοτε την εμπιστοσύνη του παιδιού σας, οφείλετε να φαίνεστε προσηνείς και ευέλικτοι. Αν το παιδί διαπραγματευθεί με βάσιμα επιχειρήματα και ήρεμο τόνο το αίτημά του, σκεφθείτε την πιθανότητα να αναιρέσετε την αρχική σας απόφαση.

9. Θα πρέπει να είστε έτοιμοι όχι μόνο να εκφράσετε μια άρνηση αλλά και να γίνετε αποδέκτης της. Να θυμάστε ότι η άσκηση της γονεϊκής εξουσίας δεν είναι ένα παιχνίδι στο οποίο ο γονιός έχει πάντα δίκιο.

10. Αν, παρά τις φιλότιμες προσπάθειές σας,οι λέξεις «όχι» ή «μη» αποτελούν αιτία «πολέμου» για το παιδί σας,ίσως είναι θεμιτό να επανεξετάσετε τον τρόπο με τον οποίο επικοινωνείτε μαζί του.

Για να διαβάσετε όλο το άρθρο πατήστε εδώ

Βιντεοπαιχνίδια: Ανταμοιβή και «πώρωση»

Είναι τα βιντεοπαιχνίδια μόνο «πληγή» για τους νέους;
Κάποιοι έχουν αντίθετη άποψη.
Ερευνες έχουν δείξει ότι υπάρχουν παιχνίδια που αυξάνουν τις επιδόσεις στα μαθηματικά, άλλα που βελτιώνουν την όραση και άλλα που μπορούν να... σώσουν τον πλανήτη!


Το ότι τα βιντεοπαιχνίδια κρύβουν όχι μόνο συστατικά αρνητικά αλλά και στοιχεία άκρως ελπιδοφόρα το είχε εντοπίσει από χρόνια η διευθύντρια Ερευνας και Ανάπτυξης Παιχνιδιών του αμερικανικού Ινστιτούτου Μελλοντολογίας Ιnstitute for the Future Τζέιν Μακ Γκόνιγκαλ (Jane ΜcGonigal). Είχε αναρωτηθεί τι ήταν αυτό που κάνει τα παιδιά (αλλά και τους μεγάλους) να «πέφτουν με τα μούτρα» στα βιντεοπαιχνίδια, σε βαθμό που «οι απέξω» να θεωρούν ότι έχουν να κάνουν με εθισμό. Οπως διαπίστωσε, ο λόγος ήταν ότι οι κατασκευαστές των παιχνιδιών είχαν ενσωματώσει στα δημιουργήματά τους τα κριτήρια «ευτυχίας του εργαζομένου»:

1) Εργασία που τον ικανοποιεί.

2) Η διαπίστωση ότι είναι καλός σε κάτι.

3) Το να ξοδεύει τον χρόνο του με ανθρώπους που του αρέσουν.

4) Το να του δίνεται η ευκαιρία να παίρνει μέρος σε «κάτι μεγάλο».

Με άλλα λόγια, τα βιντεοπαιχνίδια είναι οι... ιδανικοί εργοδότες! Οι εικονικοί κόσμοι που χτίζουν παρέχουν στους πολλαπλούς χρήστες τους ένα επίσης πολλαπλό αλλά κοινό περιβάλλον, οικονομία και δραστηριότητες όπως στον πραγματικό κόσμο, σύνδεση με δραστηριότητες του πραγματικού κόσμου, επιλογές γνωρισμάτων και δεξιοτήτων «ψηφιακού εκπροσώπου» του παίκτη (avatar), στόχους, μάχες, ανταμοιβές και επιπτώσεις, χωρίς κάτι από αυτά να έχει τα επακόλουθα που υφιστάμεθα στον πραγματικό κόσμο. Οπότε, μας λέει η Μακ Γκόνιγκαλ, συμμετέχοντας σε παιχνίδια εικονικών κόσμων τα παιδιά έρχονται χωρίς αναστολή σε επαφή με τα πάντα, τα εντάσσουν στην εμπειρία τους και μαθαίνουν μέσω δοκιμής.

Για το αν τα βιντεοπαιχνίδια είναι ή όχι η κρυμμένη ευκαιρία διαβάστε στο Βήμα

Aναβαθμίζεται ο ρόλος του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου

Νέα σελίδα ανοίγει για το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο
το οποίο αναβαθμίζεται,συγκεντρώνοντας τις αρμοδιότητες του Κέντρου Εκπαιδευτικής Ερευνας και του Οργανισμού Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών, τα οποία και καταργούνται. Αυτό ανακοίνωσε χθες η υπουργός Παιδείας κ. Αννα Διαμαντοπούλου μετά τη συνάντηση που είχε με τη νέα διοίκηση του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

«Συζητήσαμε την αναδιάρθρωση του συνόλου των φορέων που υποστηρίζουν την εκπαιδευτική πολιτική, του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου, του Κέντρου Εκπαιδευτικής Ερευνας και του Οργανισμού Επιμόρφωσης Εκπαιδευτικών, ώστε να δημιουργήσουμε, σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, ένα μεγάλο, νέο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο που θα εξυπηρετεί τις ανάγκες της εποχής», δήλωσε η υπουργός. Από την πλευρά του, ο νέος πρόεδρος του Π.Ι. κ. Κλήμης Ναυρίδης δήλωσε ότι «το υπουργείο σχεδιάζει μια μεγάλη μεταρρύθμιση και αρχίζει να την υλοποιεί. Το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο με την καινούργια ηγεσία του θα κάνει τα πάντα για να στηρίξει και να προωθήσει αυτή την αλλαγή, γιατί πλέον δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο».

Για περισσότερα διαβάστε στο άρθρο της Καθημερινής

Julie & Julia

Με τη δράση να διεξάγεται εναλλακτικά ανάμεσα στο μεταπολεμικό Παρίσι και το σύγχρονο Μανχάταν, η ταινία αυτή θα μπορούσε να κατηγορηθεί ότι ακολουθεί τη γνωστή γλυκανάλατη αμερικάνικη συνταγή, του ονείρου που γίνεται πραγματικότητα.

Ωστόσο μεταφέρει τη σπάνια αίσθηση που αναγνωρίζουν οι άνθρωποι που ακολουθούν ένα όνειρο, ασήμαντο για άλλους, αλλά τόσο σημαντικό για τους ίδιους που νοηματοδοτεί ολόκληρη τη δική τους ζωή.
Βγάζει στην επιφάνεια την επιθυμία όλων που μοιράζονται την απλοχεριά του κυβερνοχώρου που μπορεί να χωρέσει κάθε εξομολογητική διάθεση, επιθυμία επικοινωνίας ή απλώς κατάθεση σκέψεων σε ένα προσωπικό ημερολόγιο.
Και τι σπάνια η τύχη να συναντάς έστω και με κινηματογραφική αδεία, τη κοινή συμπόρευση στη ζωή ανθρώπων που τόσο διαφέρουν αλλά και τόσο κατανοούν, υποστηρίζουν και υπομένουν τη διαφορετικότητα του συντρόφου τους.

Τι γιορτάζουμε άραγε την 25η Μαρτίου;

Tην 25η Μαρτίου
«γιορτάζουμε το “Oχι” που είπαμε στους Γερμανούς και μαζί τον Eυαγγελισμό της Θεοτόκου» ή μήπως «γιορτάζουμε την Eλληνική Eπανάσταση του 1821 και μαζί τον Eυαγγελισμό της Θεοτόκου»; Aυτές αποτελούν ορισμένες από τις απαντήσεις που έδωσανμαθητές του Γυμνασίου και της A΄ Λυκείου στο πλαίσιο της έρευνας που έγινε από το τμήμα Iστορίας του Iόνιου Πανεπιστημίου (Kωνσταντίνος Aγγελάκος - Eλένη Σάρρου). Ένα μεγάλο τμήμα των μαθητών μας δεν ήταν σε θέση να διηγηθεί σε γενικές γραμμές το «τι», το «πώς» και το «γιατί» ενός από τους σημαντικότερους σταθμούς της νεοελληνικής ιστορίας. Στις απαντήσεις των μαθητών ξεπρόβαλε μια πραγματική "σαλάτα" και μάλιστα με τα χειρότερα και πιο μπαγιάτικα υλικά που αναδεικνύει τόσο την απουσία της ιστορίας από το ελληνικό σχολείο όσο και τη γενικότερη σύγχυση και ασυνέχεια στις ιστορικές αποσκευές των μαθητών μας.

Παράλληλα είναι ενδεικτικό ότι οι δύο στους δέκα μαθητές δεν απάντησαν καθόλου!!!

διαβάστε για την έρευνα στα Νέα