Αδελφοποίηση των Μουσείων Ν. Καζαντζάκη και Α. Σβάιτσερ

Με το Σπίτι-Μουσείο του μεγάλου ανθρωπιστή Άλμπερτ Σβάιτσερ (Albert Schweitzer) θα αδελφοποιηθεί το Μουσείο Νίκου Καζαντζάκη, ύστερα από πρωτοβουλία της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη.
Είναι το πέμπτο στη σειρά μουσείο με το οποίο προχωρά σε αδελφοποίηση το Μουσείο Καζαντζάκη μετά από εκείνα του Juan Ramón Jiménez στο Moguer της Ισπανίας, του Paul Valéry στη Sète της Γαλλίας, του Buhoslav Martinû στην Polička της Τσεχίας και του Lu Xun στο Shaoxing της Κίνας.

Η τελετή της αδελφοποίησης θα πραγματοποιηθεί στις 29 Σεπτεμβρίου 2013, στο Σπίτι-Μουσείο του Άλμπερτ Σβάιτσερ, στο Gunsbach της Αλσατίας.
Στην τελετή, θα παραβρεθεί ο Πρόεδρος του Μουσείου κ. Στέλιος Ματζαπετάκης για να υπογράψει το συμφωνητικό συνεργασίας, καθώς και η Διευθύντρια του Μουσείου κ. Βαρβάρα Τσάκα, ενώ για τις σχέσεις των δύο αντρών θα μιλήσουν η κ.Yvette Renoux-Herbert, παλαιά συνεργάτιδα του Καζαντζάκη στην ΟΥΝΕΣΚΟ και ο κ. Γιώργος Στασινάκης, Πρόεδρος της Διεθνούς Εταιρείας Φίλων Νίκου Καζαντζάκη.

Σημαντική βοήθεια στην οργάνωση της εκδήλωσης προσφέρει ο Σύλλογος Αλσατία-Κρήτη και ιδιαίτερα ο Πρόεδρος και Ιδρυτής του, αλλά και γνωστός για την ιδιαίτερη αγάπη του για την Κρήτη, κ. Ζαν Κλωντ Σβέντεμαν (Jean Claude Schwendemann).

Οι σχέσεις Καζαντζάκη-Σβάιτσερ

Ο Άλμπερτ Σβάιτσερ (1875-1965) ήταν Αλσατός θεολόγoς, μουσικός, φιλόσοφος και γιατρός. Ακολούθησε φιλοσοφικά τον Νίτσε και τον Τολστόι, ενώ η φιλοσοφία του συγκρίθηκε με αυτήν του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Το 1953 τού απονεμήθηκε το βραβείο Νομπέλ Ειρήνης για την ίδρυση Νοσοκομείου στη Γκαμπόν της Αφρικής, ενώ το όνομά του έμεινε στην ιστορία για το σπουδαίο ανθρωπιστικό του έργο.

Με τον Καζαντζάκη γνωρίστηκαν στο Gunsbach της Αλσατίας, το 1955, και από τότε συνδέθηκαν με στενή φιλία. Ο Σβάιτσερ, μάλιστα, ήταν ένας από τους τελευταίους φίλους που τον επισκέφθηκαν στην κλινική του Φράιμπουργκ, τον Οκτώβριο του ’57, όπου άφησε και την τελευταία του πνοή.

Η γνωριμία τους επιβεβαίωσε στον Καζαντζάκη πως ο βίος του Αγίου Φραγκίσκου δεν ήταν παραμύθι και πως μπορεί ακόμα κι ο άνθρωπος να κατεβάσει το θαύμα πάνω στη γη. Γι΄ αυτό και το μυθιστόρημά του "Ο Φτωχούλης του Θεού", είναι αφιερωμένο στον Dr. Albert Schweitzer, τον "Άγιο Φραγκίσκο του καιρού μας".

Πηγή; nooz.gr 

Λάθος τακτική το να "βάζεις τις φωνές" στα παιδιά

Σύμφωνα με τη μελέτη, η λεκτική βία -και όχι μόνον η σωματική- προς τους εφήβους αυξάνει τον κίνδυνο οι νέοι να εμφανίσουν κατάθλιψη, επιθετικότητα και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς.

Όπως επισημαίνουν οι Αμερικανοί ψυχολόγοι, μπορεί οι γονείς να μην δέρνουν πια τα παιδιά τους (τουλάχιστον όχι συχνά), όμως είναι λάθος η αντίληψή τους ότι αν βάλουν τις φωνές, θα πετύχουν το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Μάλλον το αντίθετο θα συμβεί, σύμφωνα με την έρευνα.

Οι ερευνητές των πανεπιστημίων του Πίτσμπουργκ και του Μίσιγκαν, με επικεφαλής τον καθηγητή ψυχολογίας Μινγκ-Τε Γουάνγκ, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό για θέματα ανάπτυξης του παιδιού "Child Development", μελέτησαν για δύο χρόνια τις επιπτώσεις που είχαν οι φωνές σε παιδιά στην αρχή της εφηβείας (ηλικία 13- 14 ετών) σε περίπου 1.000 οικογένειες, σχεδόν οι μισές από τις οποίες παραδέχτηκαν ότι κατέφευγαν στη λεκτική βία για λόγους πειθαρχίας.

Όσο συχνότερα τα παιδιά δέχονταν το έντονο κατσάδιασμα των γονιών τους, τόσο περισσότερο εμφάνιζαν ψυχολογικά και άλλα προβλήματα συμπεριφοράς στη συνέχεια της εφηβείας (αδιαφορία στο σχολείο, καταφυγή στα ψέματα, κλοπές, εκρήξεις θυμού, συμπλοκές με άλλα παιδιά κλπ).

Σύμφωνα με τους Αμερικανούς ψυχολόγους η λεκτική βία, έστω κι αν γίνεται για καλό σκοπό εκ μέρους των γονιών, συχνά ανοίγει έναν φαύλο κύκλο αντιδράσεων από το παιδί, περισσότερων φωνών από τους γονείς κ.ο.κ., με συχνή κατάληξη τα πράγματα να γίνουν χειρότερα για όλους.

«Τα ευρήματά μας εξηγούν γιατί μερικοί γονείς αισθάνονται πως όσο δυνατά κι αν φωνάξουν, τα παιδιά τους στην εφηβεία δεν τους ακούν. Τα σκληρά λόγια φαίνονται αναποτελεσματικά στο να διορθώσουν τα προβλήματα συμπεριφοράς των νέων, στην πραγματικότητα ενισχύουν αυτές τις συμπεριφορές», δήλωσε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ. 

«Οι γονείς που θέλουν να αλλάξουν τη συμπεριφορά των παιδιών τους, θα ήταν καλύτερο να επικοινωνήσουν μαζί τους σε ισότιμο επίπεδο και να εξηγήσουν το σκεπτικό τους και τις ανησυχίες τους» πρόσθεσε.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, ως λεκτική βία μπορεί να θεωρηθεί οποιαδήποτε ψυχολογική πίεση με θυμωμένα ή προσβλητικά λόγια προκειμένου το παιδί να νιώσει συναισθηματικά πληγωμένο, σε μια προσπάθεια να διορθωθεί ή να ελεγχθεί η συμπεριφορά του. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται οι δυνατές φωνές, τα ουρλιαχτά, οι βλαστήμιες, οι κατάρες, καθώς και οι πιο απλοί χαρακτηρισμοί των γονιών προς τα παιδιά, του τύπου «είσαι βλάκας» ή «τεμπέλης».

Η επίπτωση στα παιδιά, σύμφωνα με τη μελέτη, είναι άσχετη με το κοινωνικοοικονομικό επίπεδο της οικογένειας. 

Επίσης, η λεκτική βία έχει επιπτώσεις στα παιδιά, ακόμα κι αν οι γονείς εκδηλώνουν παράλληλα τη συναισθηματική υποστήριξή τους και τη φροντίδα τους, καθώς οι έφηβοι είναι πιθανό να ερμηνεύσουν τις φωνές των γονιών τους ως απόρριψη ή περιφρόνηση, με συνέπεια να αναπτύξουν μια εχθρική στάση απέναντι στη σχέση τους με τους γονείς τους, αλλά και μια αρνητική εικόνα για τον ίδιο τον εαυτό τους.

Όπως είπε ο Μινγκ-Τε Γουάνγκ, «είναι λάθος η εντύπωση ότι εφόσον υπάρχει ένας στενός δεσμός γονιών- παιδιού, ο έφηβος θα καταλάβει ότι «το κάνουν επειδή με αγαπούν». Η εφηβεία είναι μια πολύ ευαίσθητη περίοδος, όταν τα παιδιά προσπαθούν να αναπτύξουν την ταυτότητα του εαυτού τους. Όταν τους φωνάζετε, αυτό πλήττει την αυτο-εικόνα τους. Τους κάνει να νιώθουν πως δεν είναι ικανά, ότι είναι άχρηστα και ανάξια».

Ο καθηγητής παιδοψυχιατρικής Τίμοθι Βέρντουιν του Ιατρικού Kέντρου Langone του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης επισήμανε ότι είναι προτιμότερο οι γονείς να επεμβαίνουν στα παιδιά τους (πχ θα δεις λιγότερη τηλεόραση), χωρίς να χρησιμοποιούν επικριτικά, τιμωρητικά και προσβλητικά λόγια. 

«Ένας έφηβος αισθάνεται πιο υπεύθυνος για τη συμπεριφορά του, όταν τον διορθώνει κάποιος (πχ ο γονιός του), τον οποίο σέβεται και θαυμάζει. Αντίθετα, οτιδήποτε κάνετε που επιτιμά και ντροπιάζει ένα παιδί, αυτό υποσκάπτει τη δύναμη που έχετε ως γονείς».

Πηγή: nooz.gr

Σεπτέμβρης και κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.

Στα παλιά τα χρόνια, για να ταξιδέψεις στη θάλασσα έπρεπε να ’χεις πολύ κουράγιο, γιατί σ’ όλα τα πέλαγα αλώνιζαν κουρσάρικα καράβια.

Οι μηχανές ήταν ακόμα άγνωστες και τα πλοία αρμένιζαν με τα πανιά ή με τα κουπιά.
Φαντάζεστε τι πλήρωμα θα ’χανε τα κουρσάρικα καράβια!

Οι κωπηλάτες, οι περισσότεροι ήταν συνήθως κατάδικοι (άνθρωποι των κάτεργων – δηλ. πλοίο που δούλευαν οι κατάδικοι), με σκοτεινό παρελθόν, (απ’ εδώ και η λέξη κατεργάρης=άνθρωπος χωρίς εμπιστοσύνη κλπ.).

Υπήρχαν, επίσης, πλοία την εποχή εκείνη, που ονομαζόντουσαν «κάτεργα» (πλεούμενες φυλακές). Έτσι, το πλήρωμα αυτών των πλοίων λεγόταν «κατεργάρηδες».

Όταν, λοιπόν, ο αέρας έπεφτε και το καράβι έπρεπε να συνεχίσει το δρόμο του, μια φωνή δυνατή ξεσήκωνε απ’ το ξαπόσταμά τους, τους ανθρώπους αυτούς: «Κάθε κατεργάρης στον πάγκο του».

Ήταν η διαταγή να καθίσουν και πάλι στα κουπιά, στους μακρινούς ξύλινους μπάγκους ή πάγκους (από το ιταλικό panco)!

Πηγή

Εικονική περιήγηση στο Μουσείο Ακρόπολης

Μια νέα ψηφιακή εφαρμογή με τίτλο  «Αθηνά,η Θεά της Ακρόπολης» λειτουργεί στη διεύθυνση www.acropolis-athena.gr.

Μέσα από εικονικές περιηγήσεις ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να γνωρίσει τις διάφορες υποστάσεις της θεάς Αθηνάς, αλλά και το Μουσείο Ακρόπολης.

Η εφαρμογή δημιουργήθηκε από την υπηρεσία Συντήρησης Μνημείων Ακρόπολης σε συνεργασία με το Μουσείο Ακρόπολης και με την ευγενική χορηγία του ιδρύματος Μποδοσάκη.

Μέσα από μία εικονική περιήγηση στο Μουσείο της Ακρόπολης, ο χρήστης ακολουθώντας μία δέσμη φωτός αναζητεί και παρατηρεί τα επιλεγμένα εκθέματα της θεάς Αθηνάς.

Ορισμένα από αυτά απηχούν τα ιερά λατρευτικά αγάλματα της θεάς που βρίσκονταν μέσα στους ναούς και από τα οποία δεν σώζεται σήμερα τίποτα, όπως το πήλινο ειδώλιο που μοιάζει με το ξύλινο άγαλμα της Αθηνάς Πολιάδας, της προστάτιδας θεάς της πόλης, το οποίο φυλασσόταν μέσα στο Ερέχθειο, καθώς και το μαρμάρινο άγαλμα της Αθηνάς Παρθένου, ρωμαϊκό αντίγραφο του χρυσελεφάντινου αριστουργήματος του Φειδία που υπήρχε μέσα στον Παρθενώνα. 

Ανοικτή επιστολή προς τους γονείς

Από τους καθηγητές  του 72^ου Γυμνασίου Αθήνας 

Ανακτήθηκε από την ιστοσελίδα alfavita.gr

Είμαστε οι καθηγητές των παιδιών σας αυτοί που εμφανίστηκαν στη ζωή σας το Σεπτέμβρη, τότε που τα παιδιά σας ήρθαν στο Γυμνάσιο και αυτοί που θα χαθούν από το προσκήνιο όταν τα παιδιά με το καλό τελειώσουν το σχολείο.  Με αυτή την επιστολή δε θέλουμε να σας ενημερώσουμε για την επίδοση των παιδιών σας ή για τις απουσίες τους, ή για κάποιο πειθαρχικό παράπτωμα. Μιλάμε για τα παιδιά σας, αν και σε κάποιο βαθμό είναι και δικά μας παιδιά, αφού ένα μεγάλο μέρος της καθημερινότητάς τους βρίσκονται στα χέρια μας. Το γεγονός αυτό αυτόματα μας δένει μαζί τους και μαζί σας. Τα προβλήματά τους σε ένα ποσοστό είναι και δικά μας προβλήματα, όπως και τα δικά μας προβλήματα επηρεάζουν αυτά.

Οι περισσότεροι από εμάς είμαστε συγχρόνως και γονείς, που είχαν στείλει ή στέλνουν ακόμη τα παιδιά τους σε κάποιο δημόσιο σχολείο, άρα στη θέση τη δική σας έχουμε βρεθεί και γνωρίζουμε τις ανησυχίες σας και αυτά που έχετε να αντιμετωπίσετε.

Το τελευταίο διάστημα η παιδεία και οι καθηγητές έχουν βρεθεί στο κέντρο της επικαιρότητας, στα κανάλια, τις εφημερίδες και το διαδίκτυο. Διάφοροι, σχετικοί και άσχετοι, έχουν πει την γνώμη τους και πολλοί από αυτούς βρήκαν την ευκαιρία να εκφράσουν τα απωθημένα τους και να πάρουν εκδίκηση για τα «στερημένα» μαθητικά τους χρόνια κατηγορώντας τους εκπαιδευτικούς. Θεωρήσαμε σκόπιμο λοιπόν να γράψουμε αυτήν την επιστολή για να σας κάνουμε γνωστή και την δική μας άποψη για όλα αυτά.

Καταρχάς πρέπει να πούμε ότι το σημερινό σχολείο δεν ικανοποιεί κανένα μας, ούτε τους εκπαιδευτικούς, ούτε τους γονείς, ούτε τους μαθητές. Απέχει πολύ από αυτό που θα επιθυμούσαμε, απέχει πολύ ακόμη και από αυτό που θα μπορούσαμε να έχουμε σύμφωνα με τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας μας. Συγκρίσεις με σχολεία του παρελθόντος δεν μπορούμε να κάνουμε, γιατί οι κοινωνικές συνθήκες είναι διαφορετικές και η πρόοδος της τεχνολογίας έχει φέρει τα πάνω κάτω. Κάθε σχολείο πρέπει να το κρίνουμε ανάλογα με την εποχή του και την κοινωνία που εξυπηρετεί.

Έχουμε και εμείς ευθύνες για πολλά που δεν λειτουργούν σωστά και δεν τις αποποιούμαστε, ωστόσο δεν είμαστε εμείς αυτοί που λάμβαναν τις αποφάσεις τα προηγούμενα χρόνια και οδήγησαν τα πράγματα στην σημερινή κατάσταση. Εμείς είμαστε αυτοί που βλέπετε κάθε φορά μπροστά σας, όταν φέρνετε το παιδί σας στο σχολείο, πίσω μας όμως έχουμε αναλυτικά προγράμματα, βιβλία, ύλη των μαθημάτων, εγκαταστάσεις του σχολείου, σχολικές επιτροπές, οδηγίες υπουργείου, για τα οποία δεν ευθυνόμαστε.

Μας κατηγορείτε πολλές φορές για το ωράριο που εργαζόμαστε και το συγκρίνετε με τα ωράρια που έχετε εσείς στις δικές σας εργασίες. Πολλοί από εμάς έχουν εργασθεί στο παρελθόν και σε άλλες εργασίες, εκτός εκπαίδευσης, και μπορούμε να καταλάβουμε την κούραση που έχει ένας μισθωτός μετά το 8ωρο και την ταλαιπωρία ενός ελεύθερου επαγγελματία που δουλεύει από το πρωί μέχρι το βράδυ. Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζετε, ότι το ωράριο διδασκαλίας των εκπαιδευτικών έχει οριστεί με βάση το πόσο μπορούν να προσφέρουν αυτοί μέσα στην τάξη διδάσκοντας και όχι το πόσο αντέχουν να δουλέψουν. Όλοι έχετε ένα, δύο ή περισσότερα παιδιά και πολλές φορές σας κουράζουν σε σημείο που δύσκολα το αντέχετε. Φανταστείτε λοιπόν τον εκπαιδευτικό που έχει πάνω από 25 παιδιά μέσα στην τάξη, το καθένα με τις ιδιαιτερότητές του, για μία διδακτική ώρα και την επόμενη ώρα πρέπει να πάει σε άλλη τάξη με άλλα 25 και αυτό να συνεχίζεται αυτό μέχρι να εξαντλήσει το ωράριό του.  Δεν τελειώνει εκεί όμως η εργασία του. Ακολουθούν αυτά που δεν βλέπετε εσείς.  Έχει τις ώρες που θα πρέπει να δαπανήσει για να προετοιμάσει το μάθημα της επόμενης μέρας, για να διορθώσει τις εργασίες των μαθητών του και για να ασχοληθεί με τις εξωδιδακτικές και διοικητικές εργασίες του σχολείου (πχ απουσίες μαθητών, ενημέρωση γονέων, πρωτοκόλληση εγγράφων,   προετοιμασία εορτών και εκδηλώσεων,  προετοιμασία εκδρομών και επισκέψεων, προγράμματα περιβαλλοντικά και αγωγής υγείας κτλ) Έχει να ασχοληθεί με τα παιδιά που θα αρρωστήσουν ή θα τραυματιστούν, ακόμη και με αυτά που κάποια στιγμή θα είναι ψυχολογικά ευαίσθητα και θα αναζητούν ένα στήριγμα. Έχει να αντιμετωπίσει παιδιά που θα έχουν κάποια ιδιαιτερότητα, δίπλα στα οποία οφείλει να σταθεί με ιδιαίτερη φροντίδα και ευαισθησία. Πρέπει να παρακολουθήσει σεμινάρια εκτός ωραρίου, για την επιμόρφωσή του, τόσο στο γνωστικό αντικείμενο, όσο και σε θέματα που θα τον βοηθήσουν να ανταπεξέλθει στο πλήθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει. Μπροστά σε όλα αυτά  λοιπόν, οι δύο ώρες στην αύξηση του διδακτικού ωραρίου, δεν είναι αυτές που μας ενοχλούν. Είναι ότι, σύμφωνα με το νομοσχέδιο, αυτό θα οδηγήσει σε υποχρεωτικές μετακινήσεις των εκπαιδευτικών που περισσεύουν, ακόμη και εκτός νομού, και θα σταλούν άνθρωποι που σήμερα εργάζονται στη λίστα των ανέργων.

Θα αναρωτηθείτε, τα σχολεία δουλεύουν σωστά και όπως πρέπει; Δεν υπάρχουν εκπαιδευτικοί που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό που κάνουν;  Ποιος τους ελέγχει αυτούς και γιατί δεν δέχονται την αξιολόγηση; Αυτή είναι μία λάθος εντύπωση. Είναι λάθος ότι οι εκπαιδευτικοί δεν δέχονται καμία μορφή αξιολόγησης. Εκείνο στο οποίο αντιδρούμε είναι ο τρόπος που θα γίνει αυτή η αξιολόγηση, από ποιους θα γίνει και πού θα οδηγήσει. Όλοι σας μπορείτε να κρίνετε ποιοι κάνουν καλή δουλειά στα παιδιά σας και ποιοι όχι. Ποιοι ενδιαφέρονται πραγματικά και ποιοι όχι. Ποιοι εργάζονται σκληρά και με φιλότιμο και ποιοι όχι. Αν υπήρχε τρόπος να βγει ένας μέσος όρος αυτής της κρίσης σας αυτό θα ήταν μια μορφή αξιολόγησης, η οποία πιθανόν να μην απείχε κατά πολύ από την πραγματικότητα. Αν όμως παίρναμε την γνώμη ενός μόνο από εσάς, τότε θα υπήρχαν πολλές πιθανότητες η γνώμη αυτή να είναι λανθασμένη. Αυτή την αξιολόγηση θέλουν να μας επιβάλουν, από δύο πρόσωπα, και σε αυτήν αντιδρούμε, γιατί η λάθος κρίση του ενός, μπορεί να οδηγήσει στην μισθολογική καθήλωση του εκπαιδευτικού ή ακόμη και στην απόλυσή του.

Λένε πολλές φορές αυτοί που τα προωθούν ότι όλα αυτά γίνονται για το καλό της εκπαίδευσης. Ποιος όμως τα λέει αυτά; Μήπως αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για την περσινή καθυστέρηση των βιβλίων; Ή μήπως αυτοί που ήταν υπεύθυνοι για τα φετινά κενά εκπαιδευτικών στα σχολεία και τα μαθήματα που δεν έγιναν; Θυμάστε ότι για τα μαθήματα που χάνονται από καταλήψεις υπάρχει πάντα η απειλή για αναπλήρωσή τους στο τέλος της χρονιάς. Έγινε κάτι τέτοιο φέτος για τα μαθήματα που χάθηκαν επειδή δεν υπήρχαν καθηγητές;

Βλέπετε λοιπόν πως αυτός που στην πραγματικότητα νοιάζεται για τα παιδιά σας είναι μόνο ο σωστός εκπαιδευτικός. Αυτός που θα προσπαθήσει να κάνει το μάθημά του όπως πρέπει και να μάθει στο μαθητή αυτά που μπορεί να μάθει. Αυτός που θα πει δύο κουβέντες εκτός μαθήματος στο  παιδί  που έχει κάποιο πρόβλημα, για να το στηρίξει, αυτός που θα πάει το παιδί σας μία εκπαιδευτική εκδρομή τις περισσότερες φορές παρατώντας τη δική του οικογένεια. Αυτός που θα προσπαθήσει να δώσει κάτι στο μαθητή από τον εαυτό του σα να ήταν το βιολογικό του παιδί. Δεν ενδιαφέρεται  ο τεχνοκράτης που βλέπει τα παιδιά σα νούμερα, που χωρούν ή δεν χωρούν σε μία αίθουσα διδασκαλίας, σα νούμερα που χρειάζονται έξοδα για τα βιβλία τους (που μπορεί να τα μειώσει ή να τα κάνει πιο φθηνά), που χρειάζονται έξοδα για καθηγητές που θα το διδάξουν (τους οποίους προσπαθεί να μειώσει), που χρειάζονται πετρέλαιο θέρμανσης για το χειμώνα (που προσπαθεί να το περιορίσει).

Μην τους αφήνετε λοιπόν να σας βλέπουν σαν νούμερα. Σας θέλουμε μαζί μας για να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες που έρχονται. Σας θέλουμε να ενδιαφέρεστε για το σχολείο, γιατί είναι δικό σας και δικό μας. Βάλτε στην άκρη την φράση που ακούστηκε τώρα τελευταία με αφορμή την απεργία και την επίταξη των καθηγητών στις εξετάσεις «Καλά να πάθουν!», γιατί ότι παθαίνει κάποιος δεν το παθαίνει μόνος του αλλά το παθαίνουμε όλοι μαζί. Πρέπει να απαιτήσουμε όλοι μαζί να έχουμε ένα καλύτερο σχολείο από την επόμενη σχολική χρονιά, γιατί το σχολείο είναι ένα παράθυρο στο μέλλον και χωρίς αυτό, μέλλον δεν υπάρχει!!!

Οι Καθηγητές του 72^ου Γυμνασίου

Η GOOGLE "χαρτογράφησε" τη μονή της Πάτμου και μεταδίδει συγκλονιστικές φωτογραφίες

Monastery of St. John the Theologian, Patmos, Greece

Ολόκληρη η Μονή της Πάτμου και τα σπάνια κειμήλια της έρχονται στις οθόνες μας χάρη στη μοναδική ενέργεια του παγκόσμιου κολοσσού της Google, που μέσω του Street View και του Google Art Project, κατάφερε να μεταφέρει με τρομακτική λεπτομέρεια και απίστευτη ευκρίνεια πανέμορφες εικόνες από το εσωτερικό της Μονής.

Πρόκειται για μια παγκόσμια πρωτοπορία αφού η Μονή της Αποκάλυψης είναι το πρώτο μοναστήρι από ολόκληρο τον κόσμο, που «χαρτογραφήθηκε» ψηφιακά από τους τεχνικούς της Google με αποτέλεσμα να είναι δυνατή η περιήγηση του οποιουδήποτε ενδιαφερόμενου, οπουδήποτε στον κόσμο, με λεπτομέρεια «καρφίτσας».
Εξίσου ενδιαφέρον είναι το γεγονός πως οι επισκέπτες του Google Art Project μπορούν να δουν και σημεία, που δεν είναι προσβάσιμα στους επισκέπτες όπως για παράδειγμα η βιβλιοθήκη της Μονής, μια από τις σημαντικότερες σε ολόκληρο τον κόσμο.

ΤΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ

Ένα από τα σημαντικότερα εκκλησιαστικά μουσεία στη χώρα μας, φιλοξενείται στη Μονή της Πάτμου, με ιδιαίτερα αξιόλογα εκθέματα. Ανάμεσα τους, ο Ιησούς του Ελ Γκρέκο, μνημειακό Άγιο Ποτήριο ( Βενετία 16ος αιώνας) με το οποίο κατά την επανάσταση του 1821, ο Πάτμιος Πατριάρχης Αλεξανδρείας, Θεόφιλος Παγκώστας, τέλεσε Θεία Λειτουργία πάνω στη ναυαρχίδα των Ψαριανών και κοινώνησε τα πληρώματα πριν από την νικηφόρο για τούς Έλληνες ναυμαχία του Γυαλιού.

Αυτά και φυσικά όλα τα εκθέματα, βρίσκονται πλέον στην διάθεση των επισκεπτών που μπορούν να τα θαυμάσουν από την οθόνη του υπολογιστή τους σε ανάλυση και λεπτομέρεια που ίσως ξεπερνά ακόμη και την φυσική επίσκεψη.

Όσοι λοιπόν θέλατε να θαυμάσετε όλες τις ομορφιές και τους θησαυρούς της Μονής της Πάτμου και δεν είχατε μέχρι τώρα την ευκαιρία, είστε μόλις ένα κλικ μακρυά.


Το πρόγραμμα δίνει τη δυνατότητα περιήγησης σε όλα τα επίπεδα της Μονής.

Ένας μεγάλος δάσκαλος «έφυγε»

Διαβάζουμε στο Βήμα: «Βρίσκω τον τύπο που θέλω», «Ψάχνω την κατάλληλη λέξη». Τα λεξικά του φιλόλογουΠαναγιώτη Εμμανουηλίδη ο οποίος πέθανε την Τρίτη 30 Απριλίου, έχουν υπάρξει χρήσιμα εργαλεία για όσους ασχολούνται με την ελληνική γλώσσα. Εκδόθηκαν πριν από δυο χρόνια από τις εκδόσεις Μεταίχμιο, σύμφωνα με τις οποίες «δεν υπάρχουν λόγια να αποτυπώσουν τη λύπη και το πένθος για την απώλεια του. Χάσαμε έναν σπουδαίο δάσκαλο.»

Ο Παναγιώτης Εμμανουηλίδης ήταν φιλόλογος (απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ) με μακρόχρονη διδακτική πείρα κυρίως σε δημόσια ελληνικά σχολεία (Γυμνάσια και Λύκεια). Υπηρέτησε 32 χρόνια στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση και έγραψε είτε μόνος (είτε σε συνεργασία με τη σύζυγό του Έλλη Πετρίδου-Εμμανουηλίδου) δεκάδες βοηθήματα για φιλολόγους και μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Τα περισσότερα από αυτά αναφέρονται στη διδασκαλία της Νεοελληνικής Γλώσσας και όλα κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ.

Τελευταίο του εγχείρημα το ιστολόγιο «Γλωσσικά Ολισθήματα» όπου παρουσίαζε και σχολίαζε γλωσσικά ολισθήματα, τα οποία σταχυολογούσε από τον δημόσιο λόγο.

Ένα πρόσφατο επίκαιρο σχόλιο από το παραπάνω ιστολόγιο: 
ΤΟ ΑΥΓΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΣ - Παρασκευή, 8 Μαρτίου 2013 

■ Το θέμα
Το ακούσαμε και αυτό: Σοβαρή και πολύ ικανή τηλεοπτική παρουσιάστρια της επικαιρότητας, σχολιάζοντας μια είδηση που δημιουργούσε σύγχυση και αναστάτωση, είπε ανάμεσα στα άλλα: Τώρα είναι που χάσαμε και το αυγό και το πασχάλι.